91ÌÒɫ

„Karpaty. Opowieść o pewnych górach” – III pozycja nominowana do Nagrody im. Prof. Tadeusza Kotarbińskiego

Książka „Karpaty. Opowieść o pewnych górach” której autorem jest prof. Maciej Janowski, jest kolejną pozycją wyróżnioną w XII edycji konkursu o Nagrodę im. Prof. Tadeusza Kotarbińskiego, która ubiega się o laur zwycięzcy. Może to dzieło zostanie uznane przez Kapitułę Nagrody za najlepsze z zakresu nauk humanistycznych, które wydano w Polsce w 2025 roku? Werdykt usłyszymy podczas uroczystej gali w Filharmonii Łódzkiej 22 listopada br.

Opublikowano: 13 listopada 2026
okładka książki

XII edycja Nagrody im. Prof. Tadeusza Kotarbińskiego

 

Od 2015 roku to wyjątkowe wyróżnienie wręczane przez Uniwersytet Łódzki trafia do autorów i autorek książek, które wnoszą nową jakość do polskiej humanistyki i pomagają zrozumieć złożoność ludzkiego doświadczenia. Nagroda jest nie tylko formą uznania dla odwagi myślenia i pasji badawczej, ale też przypomnieniem, jak ważna jest rola humanistyki w kształtowaniu świata opartego na dialogu, wrażliwości i odpowiedzialności.

Książka „Karpaty. Opowieść o pewnych górach”, prof. Macieja Janowskiego została wydana i zgłoszona do konkursu przez Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie.

Kim jest autor wyróżnionej pozycji? Jak charakteryzuje swoją książkę? Jakie ważne dla siebie cytaty wybrał specjalnie na potrzeby konkursu o Nagrodę im. Prof. Tadeusza Kotarbińskiego? Zapraszamy do lektury!

Maciej Janowski ukończył historię na UW (1987), od 1988 jest związany z Instytutem Historii PAN; przez ponad dwadzieścia lat wykładał także na Wydziale Historii Central European University w Budapeszcie. Zajmuje się historią Polski i Europy Środkowo-Wschodniej w XIX wieku; pisał o polskiej myśli liberalnej, o genezie polskiej inteligencji a także o myśli politycznej Europy Środkowo-Wschodniej. 

Uważa się za uprzywilejowanego przez los, bo praca zawodowa jest zarazem jego hobby i mało zna rzeczy przyjemniejszych niż czytanie książek historycznych. Można byłoby wymienić chodzenie po górach, zwiedzanie zabytków i wycieczki rowerowe, gdyby nie to, że tym zajęciom poświęca o wiele mniej czasu niż by chciał. 
 

portret autor

 

Karpaty. Opowieść o pewnych górach

 


Chciałem w tej książce pokazać, w jaki sposób ludzie mówiący rozmaitymi językami, wyznający różne wiary i należący do różnych kręgów kulturowych, ale mieszkający obok siebie i wzajemnie na siebie wpływający, żyjąc w górach (a więc w podobnych warunkach geograficznych) wytwarzają podobne sposoby funkcjonowania społecznego. Istnieje bowiem coś takiego jak górskość; pewna specyfika, zarówno geograficzna jak i kulturowa, która pozwala patrzeć na społeczne funkcjonowanie gór jako całości. Da się więc stworzyć w miarę jednolitą opowieść o górach, których granice idą w poprzek granic etnicznych, religijnych czy językowych. To właśnie próbowałem zrobić. Książka wyrosła nie tylko z profesjonalnych zainteresowań historycznych ale i z wieloletnich wakacyjnych wędrówek, z potrzeby wytłumaczenia samemu sobie różnych zjawisk dostrzeganych a niezrozumiałych bez sięgnięcia do przeszłości.


Książka dzieli się na trzy części. Dwa pierwsze rozdziały obejmują czasy przedrzymskie i rzymskie; ich celem jest ukazanie, że różne zjawiska, które napotkamy w średniowieczu i czasach nowożytnych mają swoje antecedencje; że historia interesującego nas regionu jest dłuższa, niż mogłoby się wydawać. Rozdział trzeci, dotyczący kilkuset lat średniowiecza,  przedstawia cztery czynniki, które w taki czy innych sposób określiły charakter kulturowy Karpat na długie stulecia, może do dziś. Chodzi o pojawienie się Słowian, przybycie Madziarów, a w pierwszej połowie drugiego tysiąclecia n.e. o kolonizację niemiecką i wędrówki wołoskie. 


Część druga składa się z sześciu rozdziałów. Przedstawia najpierw geografię historyczną regionu karpackiego: przegląd historyczno-politycznych jednostek terytorialnych jak również elementy geografii fizycznej. Karpaty są bowiem, w moim przekonaniu, górami bez wyraźnego centrum; trzeba więc poświęcić równą uwagę różnym regionom. Dalej praca omawia gospodarcze i społeczne funkcjonowanie gór między mniej więcej XIII wiekiem a druga połową wieku osiemnastego. Ukazuje zajęcia na halach (przede wszystkim pasterstwo), gospodarcze użytkowanie lasów i wody, funkcjonowanie wsi w aspekcie przestrzennym, gospodarczym i ustrojowym. W dalszym ciagu książka przedstawia miasta regionu karpackiego, ich specyfikę urbanistyczna, architektoniczną, ich funkcje gospodarcze; ukazuje rolę szlachty ze szczególnym akcentem na szlachtę drobną, pod pewnymi względami bliska chłopom. Przedstawia mowy i wiary regionu karpackiego, zwracając uwagę na ich wzajemne przenikanie się, na rolę unii kościelnych a także na dorobek regionu karpackiego w dziedzinie sztuki sakralnej.

Mam nadzieję, że choć trochę zdołałem ukazać urodę i różnorodność sztuki religijnej w interesującym nas regionie. Na czym polega jej czar? Stosując kryteria czysto formalne, musielibyśmy uznać, że jest to sztuka rozmaita: często prymitywna, czasem niezła, a chwilami nawet wybitna, zdolna do wywoływania głębokich przeżyć
artystycznych, ale przecież nie najwspanialsza w skali europejskiej czy światowej. Jej oddziaływanie w dużym stopniu opiera się na kontekście — na otaczającym krajobrazie, na kształcie i wyposażeniu wnętrza kościelnego, w którym umieszczone są dane obrazy lub rzeźby, na widocznych przejawach mieszania się wpływów kulturowych, a także na rozmaitych treściach ideowych i pozaartystycznych, które zaciekawiają, nieraz bawią, a nieraz wzruszają. 
 

Część trzecia, ostatnia, obejmuje okres od ok. 1770 roku do dziś; przedstawia przemiany administracyjno-polityczne (z akcentem na tworzenie pierwszych map opartych na pomiarze), gospodarczo-społeczne i kulturowe między epoka oświecenia a rokiem 1939; osobny rozdział poświęcony jest kataklizmowi obu wojen światowych, i jego rezultatom, z których  najważniejszym jest zniszczenie (nie całkowite, ale daleko idące) mozaiki przeplatających się wiar i języków.  Dwa ostatnie rozdziały dotyczą okresu po 1945 roku.

Rezygnując z kronikarskiego ujęcia chronologicznego na rzecz szerszej panoramy przemian historycznych w dłuższej perspektywie, traktuję jedno z głównych pasm górskich Europy jako pełnoprawnego uczestnika dziejów, wpływającego na zachowania ludzi i zarazem przez nich przekształcanego.

Materiał źródłowy: prof. Maciej Janowski, Międzynarodowe Centrum Kultury w Krakowie 

Opracowanie: Honorata Ogieniewska, Centrum Współpracy z Otoczeniem i Społecznej Odpowiedzialności Uczelni

Więcej informacji o możliwościach udziału w gali  oraz bieżące informacje na temat przebiegu konkursu można znaleźć na stronie poświęconej Nagrodzie im. Prof. Tadeusza Kotarbińskiego oraz FB nagrody.   
 

logotypy

Opublikowano: Honorata Ogieniewska

ul. Narutowicza 68, 90-136 Łódź
NIP: 724 000 32 43
Adres do doręczeń elektronicznych (ADE): AE:PL-74796-17640-IHHIV-17
KONTAKT​â¶ċâ¶ċâ¶ċâ¶ċâ¶ċâ¶ċ

© 2009-2026, 91ÌÒɫ