Profesor doktor habilitowany, pedagog, profesor nauk spo艂ecznych, profesor Uniwersytetu 艁贸dzkiego oraz Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie; doktor honoris causa Uniwersytetu Marii Curie Sk艂odowskiej w Lublinie (2014), Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy (2016), Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie (2017) oraz Narodowej Akademii Pedagogicznej Ukrainy (2019) i Uniwersytetu Kardyna艂a Stefana Wyszy艅skiego w Warszawie (2020).
Rozpocz膮艂 badania w zakresie przygotowywanej pod kierunkiem prof. Karola Kot艂owskiego rozprawy doktorskiej na temat Metodologiczne aspekty naukowych docieka艅 nad samowychowaniem i obroni艂 j膮 w 1985 r., uzyskuj膮c na Wydziale Filozoficzno-Historycznym U艁 stopie艅 naukowy doktora nauk humanistycznych. W 1992 r. zamkn膮艂 z wynikiem pozytywnym przew贸d habilitacyjny na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy habilitacyjnej pt. Przekraczanie granic wychowania. Od 鈥瀙edagogiki dziecka鈥� do antypedagogiki. W 1998 r. otworzy艂 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Miko艂aja Kopernika w Toruniu przew贸d o nadanie tytu艂u naukowego profesora, kt贸ry zosta艂 zako艅czony pozytywn膮 uchwa艂膮 tej Rady. 4 listopada 1999 r. po rozpatrzeniu dorobku przez Centraln膮 Komisj臋 ds. Tytu艂u Naukowego i Stopni Naukowych, Prezydent RP nada艂 mu tytu艂 naukowy profesora nauk humanistycznych.
W latach 2010鈥�2015 Bogus艂aw 艢liwerski by艂 profesorem zwyczajnym w Katedrze Pedagogiki Szkolnej na Wydziale Pedagogicznym Chrze艣cija艅skiej Akademii Teologicznej w Warszawie; dodatkowo od 1 marca 2010 r. miejscem pracy naukowo-badawczej jest Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie, w kt贸rej prowadzi艂 zaj臋cia na studiach doktoranckich oraz badania naukowe.
W latach 1977鈥�2008 pracowa艂 naukowo w Uniwersytecie 艁贸dzkim, gdzie przeszed艂 ca艂膮 drog臋 awansu naukowego, kolejno na stanowiskach: asystenta (1977鈥�1984), adiunkta (1985鈥�1993), adiunkta doktora habilitowanego (1993鈥�1996), doktora habilitowanego profesora U艁 (1996鈥�1999) i profesora zwyczajnego U艁 (2000鈥�2008). W 2015 r. powr贸ci艂 na Uniwersytet 艁贸dzki, gdzie na Wydziale Nauk o Wychowaniu kieruje Katedr膮 Teorii Wychowania oraz od 2019 r. kieruje Zak艂adem Pedagogiki Por贸wnawczej. W latach 2004鈥�2010 by艂 rektorem Wy偶szej Szko艂y Pedagogicznej w 艁odzi.
W toku 41 lat swojej pracy opublikowa艂 przesz艂o 650 rozpraw naukowych i popularnonaukowych, w tym: 41 monograficznych rozpraw autorskich, dwie wsp贸艂autorskie, 24 prace zwarte pod redakcj膮, w tym 11 jako wsp贸艂redaktor i 14 monografii pedagogicznych obcoj臋zycznych (niemieckie i czeskie) jako ich redaktor naukowy.
Dwukrotnie otrzyma艂 nagrod臋 Ministra Edukacji Narodowej za osi膮gni臋cia naukowe. W 2016 r. zosta艂 wyr贸偶niony nagrod膮 Prezesa Rady Ministr贸w za publikacje naukowe dotycz膮ce polityki o艣wiatowej, a w 2017 r. Nagrod膮 鈥炁伱砫zkie Eureka 2016鈥� w kategorii 鈥濶auka鈥�. Za swoj膮 dotychczasow膮 dzia艂alno艣膰 naukow膮, dydaktyczn膮 i spo艂eczn膮 zosta艂 odznaczony m.in.: Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1992), Odznak膮 za Zas艂ugi dla Miasta 艁odzi (1994), Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi (1999), Medalem 鈥濽niwersytet 艁贸dzki w S艂u偶bie Spo艂ecze艅stwu i Nauce鈥� (2002) i Medalem Uniwersytetu Szczeci艅skiego 鈥濻is qui es 鈥� pro publico bono鈥� (2015). Od redakcji 鈥濵agazynu Literackiego KSI膭呕KI鈥� otrzyma艂 Nagrod臋 im. Filipa Kallimacha za wybitne osi膮gni臋cia w sferze edukacji (2012).
Od 2007 r. by艂 wiceprzewodnicz膮cym Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, a w latach 2011鈥�2019 przewodnicz膮cym tego komitetu. W 2009 r. powo艂a艂 przy Komitecie Nauk Pedagogicznych Zesp贸艂 Teorii Wychowania, w ramach kt贸rego powo艂a艂 do 偶ycia nowe czasopismo naukowe 鈥� kwartalnik 鈥濻tudia z Teorii Wychowania鈥� (w wykazie MEiN 鈥� 100 pkt), pe艂ni膮c funkcj臋 redaktora naczelnego. Od 13 lat jest cz艂onkiem zwyczajnym 艁贸dzkiego Towarzystwa Naukowego, za艣 w latach 2007鈥�2010 by艂 wiceprzewodnicz膮cym Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego. W 2008 r. powo艂a艂 Oddzia艂 艁贸dzki Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, a od 2015 r. jest honorowym przewodnicz膮cym 艁贸dzkiego Towarzystwa Pedagogicznego. Od 2004 r. jest te偶 przy 艁贸dzkim Towarzystwie Naukowym cz艂onkiem Kapitu艂y Konkursu im. Profesor Ireny Lepalczyk na najlepsz膮 rozpraw臋 naukow膮 z pedagogiki spo艂ecznej, recenzuj膮c wnioski kandydat贸w do tej zaszczytnej nagrody 艣rodowiska akademickiego. Od 2022 r. jest cz艂onkiem Kapitu艂y Nagrody im. Ryszarda Wi臋ckowskiego na Wydziale Nauk o Wychowaniu U艁 za najlepsz膮 prac臋 naukow膮 z pedagogiki wczesnoszkolnej.
W wyniku wybor贸w czterokrotnie wszed艂 w sk艂ad Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytu艂贸w (kadencja 2007鈥�2010 i 2011鈥�2012; 2013鈥�2015; 2016鈥�2020); w kadencji 2013鈥�2016 by艂 przewodnicz膮cym Sekcji I Nauk Humanistycznych i Spo艂ecznych Centralnej Komisji, cz艂onkiem Prezydium CK. W 2019 r. zosta艂 wybrany na I kadencj臋 cz艂onka Zespo艂u Nauk Spo艂ecznych Rady Doskona艂o艣ci Naukowej.
W 2009 r. zosta艂 powo艂any na funkcj臋 przewodnicz膮cego Zespo艂u Integracyjno-Eksperckiego Pedagogiki i Kszta艂cenia przy Wydziale I Nauk Spo艂ecznych PAN celem przygotowania ekspertyzy na temat oceny nauki. W latach 1997鈥�2003 w艂膮cza艂 si臋 w prace zwi膮zane z jako艣ci膮 kszta艂cenia wy偶szego, kieruj膮c przy Radzie G艂贸wnej Szkolnictwa Wy偶szego MEN Zespo艂em ds. opracowania 鈥濵inimalnych wymaga艅 programowych na studiach magisterskich i zawodowych pedagogika鈥�.
Od 2000 r. wszed艂 w sk艂ad grupy ekspert贸w Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej, kt贸rej cz艂onkiem by艂 przez dwie kadencje, a w 2002 r. zosta艂 powo艂any przez Ministra Edukacji Narodowej na cz艂onka Pa艅stwowej Komisji Akredytacyjnej, gdzie pracowa艂 w Zespole Nauk Spo艂ecznych i Prawnych do ko艅ca I kadencji (2002鈥�2004), a obecnie jest ekspertem Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Od 2004 r. by艂 ekspertem Sekcji Psychologia i Pedagogika (H01F) na wniosek Zespo艂u Nauk Humanistycznych (H-1) przy Departamencie Instrument贸w Polityki Naukowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wy偶szego.
W latach 1994鈥�2022 wypromowa艂 22 doktor贸w nauk humanistycznych w dyscyplinie pedagogika, w tym czterech doktorant贸w z Republiki Czeskiej w ramach mi臋dzynarodowych studi贸w doktoranckich w Dolno艣l膮skiej Szkole Wy偶szej we Wroc艂awiu. Recenzowa艂 w tym okresie 67 dysertacji doktorskich, 73 rozprawy habilitacyjne i 26 wniosk贸w na tytu艂 naukowy (w tym cztery dotycz膮ce doktor贸w habilitowanych z Uniwersytetu Karola w Pradze oraz dwa dla Rady Wydzia艂u Filozoficznego Uniwersytetu Kome艅skiego w Bratys艂awie).
W latach 2000鈥�2017 by艂 ekspertem MEN ds. awansu zawodowego nauczycieli, z tego tytu艂u uczestniczy艂 w ocenie 19 wniosk贸w o awans zawodowy nauczycieli. W 2019 r. zosta艂 powo艂any na cz艂onka Mi臋dzynarodowej Rady Uniwersytetu Toma拧a Baty w Zlinie (Republika Czeska). W 2010 r. wygra艂 konkurs w ramach 艣rodk贸w Europejskiego Funduszu Spo艂ecznego na przygotowanie dla MEN ekspertyzy dotycz膮cej jako艣ci procesu akredytacji plac贸wek doskonalenia nauczycieli w Polsce.
Jest cz艂onkiem rad naukowych/programowych nast臋puj膮cych czasopism naukowych: od 2008 r. 鈥濻tudi贸w Edukacyjnych鈥�; od 2003 r. 鈥濼he New Educational Review鈥�; od 1998 r. 鈥濺ocznika Pedagogicznego鈥� Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN; od 1998 r. 鈥濧rs Educandi鈥� 鈥� Zeszyt贸w Naukowych Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Gda艅skiego; od 2000 r. 鈥濬orum O艣wiatowego鈥�; od 2002 r. 鈥濩howanny鈥�; od 2005 r. 鈥濸roblem贸w Wczesnej Edukacji鈥�; od 2008 r. 鈥濩z艂owiek 鈥� Tera藕niejszo艣膰 鈥� Edukacja鈥�; w latach 1996鈥�2005 Mi臋dzynarodowego Rocznika Filozofii Kszta艂cenia i Wychowania (鈥濲ahrbuch f眉r Bildungs-und Erziehungsphilosophie鈥�) z siedzib膮 w Magdeburgu (tzn. do zako艅czenia publikacji czasopisma); od 2005 r. Mi臋dzynarodowego Przegl膮du Katechetyczno-Pedagogiczno-Religijnego 鈥濳eryks鈥�.
W latach 1977鈥�2022 prof. Bogus艂aw 艢liwerski uczestniczy艂 w 365 konferencjach naukowych (krajowych i zagranicznych).