Andrzej J贸zef Suliborski (ur. 13 grudnia 1945 r. w 艁odzi) jest polskim geografem, specjalizuj膮cym si臋 w geografii spo艂eczno-ekonomicznej, geografii miast oraz studiach regionalnych, zwi膮zanym przez ca艂膮 karier臋 naukow膮 z Uniwersytetem 艁贸dzkim. Studia geograficzne uko艅czy艂 w 1968 r. na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi U艁, uzyskuj膮c tytu艂 magistra na podstawie pracy pt. Julian贸w 鈥� studium geograficzne osiedla mieszkaniowego w 艁odzi, przygotowanej pod kierunkiem prof. Ludwika Straszewicza.
Bezpo艣rednio po uko艅czeniu studi贸w rozpocz膮艂 prac臋 naukowo-dydaktyczn膮 jako asystent w Zak艂adzie Geografii Ekonomicznej U艁, gdzie rozwija艂 swoje kompetencje badawcze i publikacyjne, awansuj膮c w 1971 r. na stanowisko starszego asystenta. Stopie艅 doktora nauk o Ziemi uzyska艂 w 1976 r. na podstawie rozprawy dotycz膮cej zmian funkcji miast wojew贸dztwa 艂贸dzkiego w latach 1960鈥�1970, co wyznaczy艂o g艂贸wny kierunek jego dalszych bada艅 naukowych. Po doktoracie pracowa艂 jako adiunkt, rozwijaj膮c intensywnie dzia艂alno艣膰 naukow膮, dydaktyczn膮 oraz uczestnicz膮c w licznych projektach badawczych i sta偶ach zagranicznych.
G艂贸wnym obszarem zainteresowa艅 badawczych Andrzeja Suliborskiego sta艂a si臋 geografia miast, w szczeg贸lno艣ci analiza struktur spo艂eczno-gospodarczych miast, ich organizacji przestrzennej oraz funkcjonowania system贸w osadniczych. Zajmowa艂 si臋 zar贸wno problematyk膮 wn臋trza miasta 鈥� jego zr贸偶nicowaniem morfologicznym, funkcjonalnym i spo艂ecznym 鈥� jak i relacjami miast z otoczeniem regionalnym. Istotnym osi膮gni臋ciem naukowym by艂o opracowanie koncepcji 鈥炁況odowiska mieszkaniowego鈥� jako przedmiotu bada艅 geografii osadnictwa, stanowi膮cej jedn膮 z pierwszych w Polsce pr贸b kompleksowego uj臋cia tej problematyki.
Centralne miejsce w dorobku Suliborskiego zajmuj膮 badania nad funkcjami miast i ewolucj膮 ich struktur funkcjonalnych. Rozwija艂 nurt strukturalno-funkcjonalny w geografii, podejmuj膮c refleksj臋 nad znaczeniem funkcji miejskich w procesach integracji i dezintegracji system贸w osadniczych. Wprowadzi艂 do analiz wymiar diachroniczny, opracowuj膮c koncepcj臋 genetyczno-funkcjonaln膮, w kt贸rej interpretuje si臋 zmiany funkcji miast jako rezultat dzia艂ania czynnik贸w historycznych i spo艂eczno-ekonomicznych. Rozszerzy艂 tak偶e rozumienie funkcji miasta o aspekt spo艂eczny, formu艂uj膮c koncepcj臋 鈥瀎unkcji miejsca鈥� jako powi膮zania tre艣ci materialnych z przypisywanymi przestrzeni znaczeniami spo艂ecznymi.
W 2001 r. Andrzej Suliborski uzyska艂 stopie艅 doktora habilitowanego nauk o Ziemi w zakresie geografii spo艂eczno-ekonomicznej na podstawie cyklu prac po艣wi臋conych funkcjom i strukturze funkcjonalnej miast. Po habilitacji obj膮艂 stanowisko profesora nadzwyczajnego, a nast臋pnie kierowa艂 Zak艂adem Bada艅 Spo艂ecznych i Regionalnych oraz samodzielnym Zak艂adem, a p贸藕niej Katedr膮 Geografii Regionalnej i Spo艂ecznej na Uniwersytecie 艁贸dzkim. R贸wnolegle prowadzi艂 dzia艂alno艣膰 dydaktyczn膮 i naukow膮 w innych uczelniach, wsp贸艂pracuj膮c z o艣rodkami akademickimi w kraju i za granic膮.
Drugim wa偶nym nurtem dzia艂alno艣ci badawczej Suliborskiego by艂a geografia regionalna. Prowadzi艂 studia nad struktur膮 i transformacj膮 region贸w, szczeg贸lnie regionu 艂贸dzkiego, analizuj膮c procesy spo艂eczno-gospodarcze, podzia艂y administracyjne oraz mechanizmy integracji regionalnej. Istotnym wk艂adem by艂o rozwini臋cie metodologii analizy regionalnej opartej na badaniu kluczowych problem贸w regionu poprzez studia przypadk贸w. Wyniki tych bada艅 znalaz艂y odzwierciedlenie zar贸wno w licznych publikacjach naukowych, jak i opracowaniach eksperckich przygotowywanych na potrzeby administracji publicznej.
Istotne miejsce w jego dorobku zajmuj膮 r贸wnie偶 rozwa偶ania teoretyczno-metodologiczne dotycz膮ce geografii jako dyscypliny naukowej. By艂 inicjatorem i wsp贸艂organizatorem cyklu seminari贸w pt. 鈥濸odstawowe idee i koncepcje w geografii鈥�, kt贸rych efektem by艂a seria monografii po艣wi臋conych fundamentalnym kategoriom geograficznym i to偶samo艣ci nauki.
Tytu艂 profesora nauk o Ziemi Andrzej Suliborski otrzyma艂 w 2010 r. Jego dorobek obejmuje oko艂o 150 publikacji naukowych oraz liczne opracowania eksperckie. Profesor Suliborski jest uznawany za jednego z czo艂owych przedstawicieli nurtu funkcjonalnego w polskiej geografii miast oraz badacza, kt贸ry w istotny spos贸b przyczyni艂 si臋 do rozwoju geografii spo艂eczno-ekonomicznej (geografii cz艂owieka) i refleksji teoretycznej nad t膮 dyscyplin膮.