Profesor Bogus艂aw Kryczka pe艂ni艂 r贸偶ne funkcje na Uniwersytecie 艁贸dzkim, mia艂 szeroki zakres obowi膮zk贸w i anga偶owa艂 si臋 zar贸wno w dzia艂alno艣膰 naukow膮, dydaktyczn膮, jak i administracyjn膮. Jego kariera na uczelni rozpocz臋艂a si臋 1 pa藕dziernika 1967 r. i trwa艂a a偶 do momentu przej艣cia na emerytur臋, tj. 30 wrze艣nia 2013 r. W tym okresie awansowa艂 na kolejne stanowiska, zdobywaj膮c bogate do艣wiadczenie i maj膮c znacz膮ce osi膮gni臋cia.
Bogus艂aw Kryczka po uko艅czeniu Technikum Chemicznego w Zgierzu w 1962 r. rozpocz膮艂 studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu 艁贸dzkiego na kierunku chemia. W 1967 r. uzyska艂 tytu艂 magistra na podstawie pracy magisterskiej zatytu艂owanej Badania nad reakcj膮 Michaela mi臋dzy nitrometanem i 4-metylocykloheksen-2-onem pod kierunkiem dr Zofii Madeja. W tym samym roku zosta艂 zatrudniony na Wydziale Chemii U艁 na stanowisku asystenta w zespole prof. Witolda Hahna, a po roku awansowa艂 na starszego asystenta.
W 1975 r. obroni艂 prac臋 doktorsk膮 pt. Reakcje odczynnik贸w nukleofilowych z benzeocykloheptendionem-5,9, kt贸rej promotorem by艂 prof. Hahn. W latach 1975鈥�1998 pracowa艂 na stanowisku adiunkta, zajmuj膮c si臋 m.in. syntez膮 i badaniami zwi膮zk贸w biologicznie aktywnych (prace zlecone dla Polfy i Polonu) oraz chemi膮 barwnik贸w we wsp贸艂pracy z Politechnik膮 艁贸dzk膮 i Akademi膮 w Bydgoszczy. Stopie艅 doktora habilitowanego uzyska艂 w 1994 r. za badania w dziedzinie diestr贸w kwasu w臋glowego. Od 1998 r. do ko艅ca zatrudnienia pracowa艂 na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Chemii Organicznej i Stosowanej U艁.
Profesor Kryczka odby艂 liczne sta偶e naukowe w renomowanych o艣rodkach na ca艂ym 艣wiecie, m.in. we Francji i Kanadzie. Wsp贸艂pracowa艂 z takimi naukowcami, jak prof. Andre Laurent, prof. Gerard Descotes, prof. Denis Sinou i prof. Jean Frechet. Jego badania dotyczy艂y m.in. chemii cukr贸w, polimer贸w, katalizy homogenicznej kompleksami palladu oraz chemii supramolekularnej.
Na Uniwersytecie 艁贸dzkim pe艂ni艂 wiele funkcji, w tym: przewodnicz膮cego Komisji Zak艂adowej NSZZ 鈥濻olidarno艣膰鈥� (1994鈥�1996), prodziekana Wydzia艂u Fizyki i Chemii U艁 (1996鈥�2002), dyrektora Instytutu Chemii U艁 (2000鈥�2007), kierownika Zak艂adu Chemii W臋glowodan贸w U艁 (2007鈥�2012), dziekana Wydzia艂u Fizyki i Chemii U艁 (2002鈥�2007), dziekana Wydzia艂u Chemii U艁 (2007鈥�2008 i 2008鈥�2012) oraz pe艂nomocnika Rektora U艁 ds. wsp贸艂pracy U艁 鈥� Universit茅 Claude-Bernard w Lyonie (1975鈥�2012).
Na uwag臋 zas艂uguje tak偶e jego aktywno艣膰 poza Uniwersytetem 艁贸dzkim. W 2000 r. by艂 sekretarzem i g艂贸wnym organizatorem Zjazdu Naukowego Polskiego Towarzystwa Chemicznego w 艁odzi, a ponadto wsp贸艂przewodnicz膮cym sekcji 鈥濩hemia organiczna鈥� Zjazdu PTChem w 艁odzi (2012), przez dwie kadencje by艂 cz艂onkiem Komisji ds. Nagr贸d PTChem, cz艂onkiem Komisji Rewizyjnej 艁贸dzkiego Oddzia艂u Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1991鈥�1997), wiceprzewodnicz膮cym Zarz膮du 艁贸dzkiego Oddzia艂u Polskiego Towarzystwa Chemicznego (1997鈥�2003) i przewodnicz膮cym Walnego Zgromadzenia Delegat贸w NSZZ 鈥濻olidarno艣膰鈥� Regionu 鈥瀂iemia 艁贸dzka鈥� (1997鈥�2016).
W trakcie swojej kariery akademickiej Profesor aktywnie uczestniczy艂 w 偶yciu naukowym. Pe艂ni艂 funkcj臋 promotora w czterech przewodach doktorskich, by艂 promotorem w dw贸ch post臋powaniach o nadanie tytu艂u doktora honoris causa w U艁 (prof. Denisowi Sinou z Universit茅 Claude-Bernard Lyon I w 2003 r. oraz prof. Romualdowi Skowro艅skiemu z Uniwersytetu 艁贸dzkiego w 2006 r.). Zrecenzowa艂 29 prac doktorskich, w tym trzy doktoraty prowadzone w uczelniach we Francji. Pe艂ni艂 funkcj臋 recenzenta w pi臋ciu post臋powaniach o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Jest autorem licznych publikacji, patent贸w oraz wsp贸艂autorem polskiego wydania podr臋cznika Organic Chemistry autorstwa Harolda Harta, Leslie E. Craine i Davida J. Harta. Bra艂 tak偶e udzia艂 w licznych programach badawczych krajowych oraz finansowanych ze 艣rodk贸w Unii Europejskiej.
Profesor Kryczka wni贸s艂 ogromny wk艂ad w rozw贸j Wydzia艂u Chemii Uniwersytetu 艁贸dzkiego. To z jego inicjatywy zosta艂 utworzony samodzielny Wydzia艂 Chemii (po oddzieleniu najpierw Wydzia艂u Matematyki, a p贸藕niej Wydzia艂u Fizyki). Jeszcze wi臋cej zaanga偶owania i czasu kosztowa艂o go przygotowanie wniosku i nadz贸r nad realizacj膮 przedsi臋wzi臋cia w ramach programu 鈥濵odernizacja kompleksu budynk贸w dla Instytutu Chemii鈥� (2007鈥�2013). Nadzorowa艂 tak偶e przeprowadzk臋 jednostek wydzia艂u z gmachu przy ul. Narutowicza 68 do g艂贸wnej siedziby przy ul. Tamka 12.
Za swoje osi膮gni臋cia naukowe i organizacyjne zosta艂 wielokrotnie uhonorowany, m.in. Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 鈥濽niwersytet 艁贸dzki w S艂u偶bie Spo艂ecze艅stwu i Nauce鈥�, Z艂ot膮 Odznak膮 U艁, Medalem 鈥瀂as艂u偶ony dla Uniwersytetu 艁贸dzkiego鈥� oraz medalem 鈥濰onneur et Reconnaissance鈥� przyznanym przez Institut France-Pologne w Lyonie.