W wyk艂adzie 鈥濿 archiwum niepami臋ci鈥�, autorka porusza艂a tematy zwi膮zane z j臋zykiem, m.in. pojmowanym jako narz臋dzie nadaj膮ce kszta艂t temu, co wydawa艂oby si臋 pozornie niemo偶liwe do werbalizacji. Kontekstem dla rozwa偶a艅 by艂a nieznana powszechnie historia Pog贸rza i Beskidu Niskiego. Wyk艂ad stanowi艂 preludium do nowej powie艣ci, nad kt贸r膮 obecnie pracuje Monika Sznajderman.
Archiwum przekszta艂ca si臋 w przestrze艅 melancholijn膮, gdy nie spe艂nia swoich obietnic, nie zachowuje od zniszczenia, zapomnienia, jest zbyt przypadkowe i zbyt obszerne, by mog艂o stanowi膰 odpowied藕. Strata kryje si臋 w nieuporz膮dkowanych zbiorach archiwalnych. Archiwum zawiera wszystko i nic, jednocze艣nie staj膮c si臋 samo w sobie synonimem melancholijnego braku. Archiwum stanowi wi臋c przestrze艅 akumulacji straty. Nie gwarantuj膮c doj艣cia do 藕r贸d艂a melancholii, wzmaga samo pragnienie. Archiwum to bowiem nadmiar i poz贸r pe艂no艣ci, ale te偶 wpisana w nie moc膮 samej zasady 艣miertelno艣膰.
Monika Sznajderman.
Zapraszamy r贸wniez do ods艂uchania wyk艂adu:
Monika Sznajderman 鈥� antropolo偶ka kultury, pisarka, wydawczyni. Zajmuje si臋 kultur膮 popularn膮 i wsp贸艂czesn膮 wyobra藕ni膮 religijn膮. Autorka ksi膮偶ek: Zaraza. Mitologia d偶umy, cholery i AIDS (1994), Wsp贸艂czesna Biblia Pauperum. Szkice o wideo i kulturze popularnej (1998), B艂azen.Maski i metafory (2000). Wsp贸艂redaktorka antologii esej贸w, m.in.: Znikaj膮ca Europa (2006) oraz Przecie偶 ich nie zostawi臋.O 偶ydowskich opiekunkach w czasie wojny (2018). Od 1996 roku prowadzi Wydawnictwo Czarne, jedn膮 z najwa偶niejszych instytucji kultury w Polsce. W roku 2016 opublikowa艂a wielokrotnie nagradzan膮 ksi膮偶k臋 Fa艂szerze pieprzu. Historia rodzinna, a w 2019 roku 鈥� Pusty las, opowie艣膰 o przesz艂o艣ci Beskidu Niskiego, w kt贸rym mieszka wraz z m臋偶em, Andrzejem Stasiukiem, od ponad trzydziestu lat. Wyr贸偶niona przez Fundacj臋 im. Jerzego Bonieckiego 鈥� Polcul za dzia艂alno艣膰 spo艂eczn膮, wydawnicz膮 oraz popularyzacj臋 czytelnictwa.
Materia艂 藕r贸d艂owy: , redakcja: Centrum Promocji U艁