Zobacz innych Facetów i Facetki od nauki z Uniwersytetu Łódzkiego.
Bezpieczny stadion to nie tylko bramki i monitoring
Gdy myślimy o bezpieczeństwie stadionowym, zwykle wyobrażamy sobie ochronę, monitoring i kontrolę wejść. W rzeczywistości lista zagrożeń jest znacznie dłuższa.
W przypadku zagrożeń CBRN-E, czyli chemicznych, biologicznych, radiologicznych, nuklearnych i wybuchowych, niebezpieczny czynnik może być niewidoczny, trudny do szybkiego rozpoznania i rozprzestrzeniać się przez systemy wentylacyjne, powierzchnie użytkowe, wodę, żywność lub przemieszczający się tłum. Konsekwencją nie musi być wyłącznie zagrożenie zdrowia i życia. Równie poważne mogą okazać się panika, chaos informacyjny, przeciążenie służb ratowniczych czy konieczność wyłączenia obiektu z użytkowania.
To właśnie takim sytuacjom poświęcono projekt SAFE-STADIUM realizowany przez międzynarodowe konsorcjum pod przewodnictwem Centrum Zapobiegania Zagrożeniom Biologicznym UŁ.
Bezpieczeństwo stadionu zaczyna się na długo przed rozpoczęciem wydarzenia. Trzeba wiedzieć, które elementy infrastruktury są najbardziej podatne na zagrożenia, jak reagować w pierwszych minutach incydentu i jak koordynować działania wielu służb jednocześnie – podkreśla mgr inż. Maksymilian Stela.
SAFE-STADIUM. Od badań do europejskich standardów
SAFE-STADIUM powstał z myślą o dużych obiektach sportowych, gdzie jednocześnie przebywają tysiące ludzi, a czas reakcji na zagrożenie jest bardzo ograniczony. Badacze analizowali funkcjonowanie stadionów, prowadzili wizyty studyjne, obserwacje wydarzeń sportowych, badania ankietowe i ocenę podatności obiektów na zagrożenia CBRN-E. Przedmiotem analiz były między innymi strefy gastronomiczne, parkingi, szatnie, systemy wentylacyjne, zaplecze techniczne, ciągi komunikacyjne oraz miejsca gromadzenia się publiczności. Oceniano nie tylko ryzyko wystąpienia incydentu, ale również możliwości wykrycia zagrożenia, komunikacji z uczestnikami wydarzenia i współpracy pomiędzy organizatorami oraz służbami ratowniczymi.
Rezultatem prac było opracowanie pakietu procedur, rekomendacji infrastrukturalnych, sprzętowych i organizacyjnych, materiałów szkoleniowych oraz narzędzi wspierających zarządzanie bezpieczeństwem obiektów sportowo-widowiskowych. Projekt wykraczał jednak daleko poza poziom pojedynczych stadionów.
W trakcie prac prowadzonych przez Radę Unii Europejskiej pod kierunkiem polskiej prezydencji przedstawiciel Uniwersytetu Łódzkiego zaprezentował wyniki badań oraz rekomendacje dotyczące ochrony imprez masowych przed zagrożeniami CBRN-E. Wnioski te zostały wykorzystane podczas przygotowywania konkluzji Rady UE dotyczących przeciwdziałania zagrożeniom chemicznym, biologicznym, radiologicznym, nuklearnym i wybuchowym podczas imprez masowych, szczególnie wydarzeń sportowych. Dokument został przyjęty przez Radę ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych 12 czerwca 2025 roku.
To nie jedyny przykład międzynarodowego wpływu projektu.
Już w 2023 roku przedstawiciele UŁ zaprezentowali rezultaty SAFE-STADIUM podczas prac związanych z Konwencją Saint-Denis Rady Europy, najważniejszym międzynarodowym dokumentem dotyczącym bezpieczeństwa wydarzeń sportowych. Efektem było rozpoczęcie prac nad uwzględnieniem zagrożeń CBRN-E w systemie rekomendacji konwencji. W styczniu 2026 roku Komitet Rady Europy przyjął rekomendacje dotyczące przeciwdziałania zagrożeniom chemicznym, biologicznym, radiologicznym, nuklearnym i wybuchowym podczas meczów piłkarskich oraz innych wydarzeń sportowych.
Najważniejsze jest to, że wyniki badań nie pozostały wyłącznie w raportach. Stały się częścią międzynarodowej dyskusji o tym, jak organizować bezpieczne wydarzenia masowe i jak przygotowywać się na zagrożenia o bardzo dużych konsekwencjach – mówi Maksymilian Stela.

Ochrona stadionów na świecie według zaleceń ekspertów z UniLodz
Wpływ SAFE-STADIUM nie ograniczył się do dokumentów i rekomendacji. Rezultaty projektu zostały wykorzystane podczas szkolenia służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo Igrzysk Azji Południowo-Wschodniej w Kambodży w 2023 roku. Z wiedzy wypracowanej przez zespół korzystano również przy działaniach związanych z ochroną stadionów podczas turnieju UEFA EURO U-21 na Słowacji w 2025 roku.
To przykład sytuacji, w której wyniki badań prowadzonych na uczelni znajdują praktyczne zastosowanie podczas dużych wydarzeń sportowych organizowanych tysiące kilometrów od Łodzi.
Ochrona galerii handlowych, hoteli i kampusów
Bezpieczeństwo stadionów jest najgłośniejszym, ale nie jedynym obszarem badań Centrum. Projekt MALL-CBRN koncentrował się na galeriach handlowych. Badacze i eksperci analizowali bezpieczeństwo obiektów o dużym natężeniu ruchu, posiadających liczne wejścia, rozbudowane zaplecze logistyczne i gastronomiczne. Oceniano możliwe scenariusze zagrożeń CBRN-E, procedury reagowania personelu, bezpieczeństwo żywności oraz potrzeby szkoleniowe pracowników. Efektem były rekomendacje pomagające operatorom centrów handlowych identyfikować i ograniczać potencjalne ryzyka.
Projekt HOTHREAT przeniósł podobne działania do hoteli i centrów konferencyjnych. W takich miejscach szczególnego znaczenia nabierają bezpieczeństwo żywności, kontrola dostaw, obsługa wydarzeń międzynarodowych i wizyt osób szczególnie chronionych. W Centrum opracowano procedury wykrywania zagrożeń, izolacji skażonych stref, potencjalnej dekontaminacji oraz rekomendacje dla personelu, który może jako pierwszy zauważyć niepokojące sygnały.
Z kolei UNICOPS poświęcono kampusom akademickim. Uczelnie są przestrzeniami otwartymi, łączącymi funkcje edukacyjne, badawcze, mieszkaniowe i społeczne. Projekt obejmuje tworzenie procedur reagowania, zasad magazynowania i utylizacji substancji niebezpiecznych, współpracę z organami ścigania, rozwiązania wspierające zarządzanie kryzysowe oraz ćwiczenia terenowe.
Jak wykryć zagrożenie, którego nie widać?
Jednym z najważniejszych obszarów badań prowadzonych przez Centrum jest ocena podatności obiektów oraz rozwijanie metod detekcji.
Naukowcy i eksperci analizują całe środowisko funkcjonowania budynku: wejścia, wyjścia, drogi ewakuacyjne, systemy wentylacyjne, parkingi, magazyny, monitoring, zaplecze gastronomiczne i systemy komunikacji. Sprawdzają, gdzie potencjalnie mógłby zostać wprowadzony niebezpieczny czynnik, jak mógłby się rozprzestrzeniać i jakie działania pozwoliłyby ograniczyć skutki incydentu.
Równie ważna jest ocena sprzętu wykrywającego zagrożenia. Nie wystarczy bowiem, by urządzenie było dokładne. Musi być także szybkie, łatwe w obsłudze, odporne na fałszywe alarmy i dostosowane do możliwości użytkowników.
W praktyce liczy się nie tylko technologia, ale także człowiek. Nawet najlepszy system detekcyjny nie pomoże, jeśli użytkownik nie będzie wiedział, jak zinterpretować sygnał alarmowy i jakie działania podjąć w pierwszych minutach zdarzenia – podkreśla Maksymilian Stela.

Bezpieczeństwo zaczyna się od przygotowania
Ważną częścią projektów jest również zabezpieczanie żywności, w tym łańcucha dostaw przed celowym skażeniem. Dotyczy to szczególnie stadionów, galerii handlowych, hoteli i centrów konferencyjnych, gdzie każdego dnia obsługiwane są tysiące osób.
Pracownicy i pracownice Centrum analizują procedury dostaw, zabezpieczenie zaplecza gastronomicznego, kontrolę dostępu do produktów oraz sposoby reagowania na podejrzenie skażenia.
Znaczącą rolę odgrywają także szkolenia i ćwiczenia. Stewardzi, pracownicy ochrony, recepcji , gastronomii czy administracji nie muszą być specjalistami z zakresu biologii molekularnej lub toksykologii by potrafić rozpoznać pierwsze symptomy zagrożenia, przekazać właściwe informacje i uruchomić procedury bezpieczeństwa.
Nauka, która buduje odporność społeczną
Projekty realizowane przez Centrum Zapobiegania Zagrożeniom Biologicznym UŁ, koordynowane przez prof. Michała Bijaka, mają wspólny cel: zwiększanie odporności przestrzeni publicznych na zdarzenia o niskim prawdopodobieństwie, ale potencjalnie bardzo poważnych skutkach.
Ich efektem mają być szybsze wykrywanie zagrożeń, sprawniejsze ewakuacje, skuteczniejsza współpraca służb, ograniczanie strat i szybszy powrót obiektów do normalnego funkcjonowania po incydencie.
W praktyce oznacza to większe bezpieczeństwo miejsc, z których większość z nas korzysta każdego dnia – stadionów, galerii handlowych, hoteli, uczelni i innych przestrzeni publicznych.
Kim jest mgr inż. Maksymilian Stela?
Jest asystentem i specjalistą CBRN w Centrum Zapobiegania Zagrożeniom Biologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Uczestniczy w projektach badawczych dotyczących redukcji zagrożeń biologicznych, chemicznych i radiologicznych, prowadzi analizy związane z bojowymi substancjami toksycznymi i toksycznymi środkami przemysłowymi oraz organizuje szkolenia z zakresu CBRN. Bierze udział w przygotowywaniu publikacji naukowych i testowaniu technologii służących do wykrywania niebezpiecznych związków chemicznych. Jego działalność koncentruje się na przekładaniu wiedzy naukowej na praktyczne rozwiązania wspierające bezpieczeństwo przestrzeni publicznych.
Więcej o działaniach Centrum Zapobiegania Zagrożeniom Biologicznym na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska UŁ:
Wzmacnianie globalnej gotowości na zagrożenia CBRN z udziałem naukowców UŁ
Bezpieczny stadion – końcowa faza ćwiczeń służb we współpracy z UŁ
Bezpieczny stadion – ćwiczenia służb we współpracy z UŁ
´ܻåÂá泦¾±²¹: dr Bartosz Kałużny; materiał źródłowy: mgr. inż Maksymilian Stela, opracowanie: Honorata Ogieniewska, Centrum Współpracy z Otoczeniem i Społecznej Odpowiedzialności Uczelni
Zobacz innych Facetów i Facetki od nauki z Uniwersytetu Łódzkiego
