91桃色

Tadeusz Kotarbi艅ski urodzi艂 si臋 31 marca 1886 r. w Warszawie. Z pierwszego gimnazjum zosta艂 wyrzucony za udzia艂 w strajku w 1905 roku. Matur臋 musia艂 zdawa膰 eksternistycznie, dwa lata p贸藕niej, na terenie dzisiejszej Estonii. Wtedy jeszcze m艂odzie偶 polska musia艂a walczy膰 o zdawanie egzamin贸w w swoim ojczystym j臋zyku. Kotarbi艅ski studia zacz膮艂 jako wolny s艂uchacz w Uniwersytecie Jagiello艅skim chodz膮c na wyk艂ady z matematyki i fizyki. Tytu艂 naukowy z zakresu filozofii i filologii klasycznej zdoby艂 jednak w Uniwersytecie Lwowskim. By艂 1912 rok.

Po pierwszej wojnie 艣wiatowej zwi膮za艂 si臋 z Uniwersytetem Warszawskim uzyskuj膮c tam stopie艅 profesora. Publicznie wyst臋powa艂 przeciwko antysemityzmowi, kt贸ry szerzy艂 si臋 r贸wnie偶 w II RP. W czasie II wojny 艣wiatowej prowadzi艂 tajne nauczanie. Przed zako艅czeniem wojny napisa艂 te偶 . Nie opu艣ci艂 stolicy mimo wybuchu powstania warszawskiego. Wysiedlony z Warszawy do ko艅ca wojny nie przestawa艂 dawa膰 tajnych lekcji.

Po wojnie, wsp贸lnie z innymi wybitnymi naukowcami, wsp贸艂organizowa艂 w 艁odzi Pa艅stwowy Uniwersytet 鈥� Woln膮 Wszechnic臋 (potem zwany Uniwersytetem 艁贸dzkim). 3 lipca 1945 roku zosta艂 pierwszym rektorem uczelni i zarz膮dza艂 ni膮 do 1949 roku r贸wnolegle wyk艂adaj膮c i kieruj膮c katedr膮 filozofii w Warszawie. Jego g艂贸wne prace naukowe to: 鈥濫lementy teorii poznania, logiki formalnej i metodologii nauk鈥� (1929), 鈥濼raktat o dobrej robocie鈥� (1955), 鈥濻prawno艣膰 i b艂膮d鈥� (1956), 鈥濵edytacje o 偶yciu godziwym鈥� (1966), 鈥濧becad艂o praktyczno艣ci鈥� (1972).

Profesor Tadeusz Kotarbi艅ski by艂 tw贸rc膮 doktryny reizmu (zwanej te偶 potem konkretyzmem). Jego prace w tym zakresie skupia艂y si臋 na istnieniu i nazewnictwie rzeczy. Wsp贸lnie z profesorami 艁ukasiewiczem, Cze偶owskimi, Ajdukiewiczem zajmowa艂 si臋 te偶 problemem klasyfikacji rozumowa艅.

Cho膰 jego g艂贸wnym powo艂aniem by艂a filozofia, profesor nie stroni艂 i od innej dziedziny: poezji. Wyda艂 kilka tomik贸w poetyckich z fraszkami, ale r贸wnie偶 z wierszami dydaktycznymi, m.in.: 鈥濿eso艂e smutki鈥�, 鈥濺ytmy i rymy鈥�, 鈥濿i膮zanki鈥�.

Profesor Tadeusz Kotarbi艅ski by艂 wielokrotnie nagradzany za swoje zas艂ugi na nauki polskiej 鈥� otrzyma艂 m.in. Krzy偶 Wielki Orderu Odrodzenia Polski (1962), Medal Komisji Edukacji Narodowej, zosta艂 wyr贸偶niony przez rz膮d francuski tytu艂em Komandora Legii Honorowej. Nadano mu r贸wnie偶 tytu艂y doktora honoris causa Uniwersytetu Oksfordzkiego, Brukselskiego, Florenckiego, Jagiello艅skiego i, rzecz jasna, 艁贸dzkiego.