Powiedzenia siedzie膰 jak z艂e na k臋pie nie notuj膮 redaktorzy wsp贸艂czesnych s艂ownik贸w frazeologicznych. Mo偶na si臋 jednak domy艣la膰, 偶e 贸w zwrot ma proweniencj臋 ludow膮 i wyra偶a przekonanie, 偶e miejscem przebywania spersonalizowanego z艂a s膮 tereny odleg艂e oraz odosobnione (pogl膮d taki formu艂owano m.in. w Biblii, w kt贸rej cz臋st膮 przestrzeni膮 aktywno艣ci demon贸w czyni si臋 miejsca pustynne). 碍臋辫补, jak si臋 zdaje, to w tym kontek艣cie oznaczenie 鈥榳ynios艂o艣ci na podmok艂ym, bagnistym terenie鈥�, co potwierdzaj膮 ludowe powiastki, por. fragment legendy Diabelskie do艂y:
Na 艂膮kach, jak si臋 idzie z 艁臋czycy do Dobrogost, jest trz臋sawisko na starym korycie rzeki Bzury, gdzie jeszcze dzi艣 mo偶na zgin膮膰 bez 艣ladu. Nazywa si臋 Diabelskie Do艂y. Stamt膮d w艂a艣nie Boruta, jak wpad艂, nie m贸g艂 si臋 wydosta膰.
Boruta to by艂 szlachcic, kt贸ry bardzo lubi艂 polowa膰. Pewnego razu polowa艂 d艂u偶ej do p贸藕nego wieczora i bardzo zm臋czony na k臋pie zasn膮艂. W nocy obudzi艂o go szczekanie psa, kt贸ry le偶a艂 u jego n贸g. Boruta spostrzeg艂, 偶e k臋pa, na kt贸rej siedzi, zapada si臋 w bagna coraz g艂臋biej. Przera偶ony zacz膮艂 wzywa膰 diab艂贸w, byle tylko m贸g艂 si臋 z trz臋sawisk uratowa膰. Diabli przyszli mu z pomoc膮, ale w zamian za偶膮dali duszy Boruty. I odt膮d Boruta grasuje po 艂臋czyckich b艂otach (legenda opowiedziana przez Stefana Stawskiego, l. 65, z 艁臋czycy; 藕r贸d艂o: serwisu&l2=&l3=&l4=&l5=leczyckie-legendy).
Inne warianty przys艂owia notuje Kinga R贸偶a艅ska w artykule J臋zykowo-kulturowy obraz mocy piekielnych w rosyjskiej i polskiej frazeologii i paremiologii: 艣mieje si臋 jak diabe艂 na k臋pie, trz臋sie si臋 jak diabe艂 na k臋pie.
艁膮cz臋 pozdrowienia
Bart艂omiej Cie艣la