W j臋zyku polskim przydawki przymiotne (wyra偶one przymiotnikiem, imies艂owem przymiotnikowym, liczebnikiem czy zaimkiem) wyst臋puj膮 najcz臋艣ciej przed wyrazem okre艣lanym (艣wietlana przysz艂o艣膰, beznadziejny kryzys, pomara艅czowa ok艂adka). Zdarza si臋 jednak, 偶e z r贸偶nych wzgl臋d贸w cz艂on podrz臋dny stawiany jest w postpozycji. Bywa tak np. w po艂膮czeniach wyrazowych maj膮cych status termin贸w, np. podmiot oznaczony, osoba fizyczna, sosna zwyczajna, czy te偶 w nazwach dyscyplin naukowych, np. matematyka stosowana, j臋zykoznawstwo opisowe, fizyka teoretyczna. Powodem, dla kt贸rego dokonuje si臋 modyfikacji standardowego uk艂adu, s膮 r贸wnie偶 m.in. wzgl臋dy stylistyczne (np. ch臋膰 zestawienia wyraz贸w w taki spos贸b, by si臋 rymowa艂y) i znaczeniowe (na wyraz w postpozycji po艂o偶ony jest zazwyczaj akcent).
Inwersja to tak偶e jedna z istotnych w艂asno艣ci sk艂adniowych stylu religijnego. Pojawia si臋 w modlitwach (np. 艣wi臋膰 si臋 imi臋 Twoje, 辫谤锄测箩诲藕 kr贸lestwo Twoje), tekstach liturgicznych i biblijnych (krzak gorej膮cy; gniew Pa艅ski; 艁aska i pok贸j od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Zbawiciela naszego!). Jako cecha stylistyczna takich wypowiedzi wp艂ywa na budowanie patosu, uwypukla te偶 warto艣膰 semantyczn膮 przestawianych cz艂on贸w przymiotnych.
Bart艂omiej Cie艣la