Rzeczownik czarownica to wyraz, z kt贸rym mo偶emy spotka膰 si臋 ju偶 w tekstach z XV wieku. Oznacza艂 on 鈥榢obiet臋 rzucaj膮c膮 uroki, gu艣lark臋, czyni膮c膮 czary鈥�. Jest to rzeczownik utworzony formantem -ica od funkcjonuj膮cego w XV w. przymiotnika czarowny (w znaczeniu 鈥榗zyni膮cy czary鈥�), a derywowany by艂 sufiksem -ny od czasownika 肠锄补谤辞飞补膰 鈥榗zyni膰 czary, rzuca膰 uroki鈥�. Ca艂a rodzina wyraz贸w pochodzi od pras艂owia艅skiego *办脓谤辞, kt贸re po palatalizacji przekszta艂ci艂o si臋 w *膷补谤褗. Co ciekawe s艂owo to (zwykle u偶ywane w liczbie mnogiej) brzmi podobnie we wszystkich j臋zykach s艂owia艅skich, np. czeskie 膷谩谤测, rosyjskie 膷谩谤测, staro-cerkiewno-s艂owia艅skie 膷补谤褗.
Agnieszka Wierzbicka