Interdyscyplinarny zesp贸艂 badaczy m.in. z Uniwersytetu Jagiello艅skiego, Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie, Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w Warszawie, Uniwersytetu 艁贸dzkiego, Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach i Akademii Kultury Fizycznej w Krakowie 鈥� przeprowadzi艂 pionierskie i pierwsze tak kompleksowe badanie dotycz膮ce zale偶no艣ci mi臋dzy stylem 偶ycia, genetyk膮 a starzeniem si臋 sk贸ry twarzy. Dzi臋ki analizie tr贸jwymiarowych skan贸w oraz danych epigenetycznych zebranych od 735 os贸b z populacji polskiej, naukowcy lepiej poznali czynniki determinuj膮ce tempo zmian w wygl膮dzie.
Wyniki wskazuj膮 na 艣cis艂膮 interakcj臋 czynnik贸w genetycznych i epigenetycznych w procesie starzenia si臋 sk贸ry, potwierdzaj膮c wp艂yw stylu 偶ycia na tempo zmian widocznych na twarzy. Badacze zidentyfikowali nowe geny (m.in. EDAR i NRG1), kt贸rych metylacja DNA koreluje z powstawaniem zmarszczek. Dane dowodz膮, 偶e starzenie si臋 sk贸ry twarzy podlega nie tylko kontroli genetycznej, lecz zale偶y tak偶e od czynnik贸w 艣rodowiskowych, takich jak status socjoekonomiczny, wykszta艂cenie, aktywno艣膰 fizyczna, stres, BMI czy palenie tytoniu. Co istotne, wykazano, 偶e przyspieszone starzenie biologiczne 鈥� mierzone zegarami epigenetycznymi 鈥� znajduje odzwierciedlenie w nasileniu fotostarzenia oraz w subiektywnej ocenie wieku twarzy przez osoby trzecie. Sugeruje to zasadno艣膰 wykorzystania zegar贸w epigenetycznych w diagnostyce dermatologicznej oraz planowaniu interwencji przeciwstarzeniowych.
鈥濼o wyj膮tkowe do艣wiadczenie, kt贸re pokaza艂o, jak wiele mo偶na osi膮gn膮膰 dzi臋ki wsp贸艂pracy r贸偶nych dziedzin nauki. Badania by艂y prowadzone wed艂ug 艣ci艣le okre艣lonego protoko艂u i z najwy偶sz膮 precyzj膮 w kilku zespo艂ach, co pozwoli艂o uzyska膰 wiarygodne i warto艣ciowe wyniki. Analizy ujawni艂y znaczenie danych metylacyjnych i polimorfizm贸w SNP w przewidywaniu cech sk贸ry 鈥� wyja艣niaj膮c m in. 59% zmienno艣ci powierzchni zmarszczek twarzy i 26,2% w postrzeganym wieku. Wyniki podkre艣laj膮 znaczenie czynnik贸w genetycznych i epigenetycznych, wskazuj膮c nowe geny i szlaki molekularne zwi膮zane ze starzeniem si臋 sk贸ry. Te wnioski maj膮 istotne znaczenie translacyjne dla dermatologii, przemys艂u kosmetycznego i strategii anti-aging.鈥� - dr hab. Paulina Pruszkowska-Przybylska (Katedra Antropologii U艁, WBiO艢 U艁)
Otrzymane wyniki maj膮 istotne znaczenie dla dermatologii, przemys艂u kosmetycznego oraz medycyny prewencyjnej. Co wi臋cej, mog膮 znale藕膰 praktyczne zastosowanie w kryminalistyce i antropologii, m.in. w predykcji wieku i rekonstrukcji wygl膮du twarzy.
Informacje: Forum Akademickie
Redakcja i grafika: Mateusz Kowalski (Centrum Promocji, Wydzia艂 Biologii i Ochrony 艢rodowiska U艁)