鈥濸rojekt Sexinsitu przyjmuje form臋 archiwum, o tyle specyficznego, 偶e gromadzi dane i materia艂y, kt贸re sam wytwarza, wed艂ug wypracowanej metody. Podstawow膮 jednostk膮 s膮 nagrania wideo. Oparte s膮 one o metod臋 pracy z cia艂em, w kt贸rej osoby uczestnicz膮ce poprzez ruchy cia艂a przywo艂uj膮 w艂asne, przechowywane w pami臋ci, wspomnienia seksualne. Robi膮 to w pojedynk臋 鈥� bez partner贸w. Powstaj膮ce w ten spos贸b choreografie staj膮 si臋 protez膮 tej pami臋ci, pr贸b膮 umaterialnienia w obrazie intymnych i efemerycznych seksualnych zdarze艅.
Nie jest to zatem archiwum w klasycznym uj臋ciu tego s艂owa, a raczej projekt archiwum wizualnego, kt贸re wytwarza w艂asn膮 technologi臋, jako podstaw臋 do tworzenia wizualno艣ci seksualno艣ci opartej o do艣wiadczenie. Jego zadaniem jest zmiana nie tylko perspektywy patrzenia na seksualno艣膰, ale umo偶liwienie wgl膮du w t臋 przestrze艅 dla nas samych, jej oswojenia i wyra偶ania.
Wirtualny wymiar wspomnienia 艂膮czy tradycj臋 performansu z tematyk膮 nowych medi贸w. Coraz wi臋ksze uczestnictwa medi贸w w produkcji naszych wsp贸艂czesnych to偶samo艣ci, dok艂ada do tej relacji kolejny element 鈥� empatii poprzez uciele艣nienie. Podw贸jna logika remediacji m贸wi o tym, 偶e podstawowym celem naszej kultury jest mo偶liwie najwy偶sza technologiczna medializacja, przy jednoczesnym usuni臋ciu wszelkich 艣lad贸w naszego funkcjonowania poprzez media. Znaczenie technologii w konstrukcji naszego 禄ja芦 realizuje si臋 i spe艂nia bez naszej 艣wiadomo艣ci tych proces贸w. To rozpoznanie zdaje si臋 by膰 kluczowe w my艣leniu o ciele, jego do艣wiadczeniach i afektach, w tym 鈥� tak偶e o seksualno艣ci. Jako nasze podstawowe medium sta艂o si臋 ono encyklopedycznym wytworem tej podw贸jnej logiki 鈥� r贸偶nica pomi臋dzy medializowanym obrazem cia艂a a jego do艣wiadczeniem w 偶yciu pozawirtualnym jest dla nas tyle偶 oczywista, co nie do unikni臋cia.
Projekt wype艂nia zdiagnozowan膮 przeze mnie niemo偶liwo艣膰 podzielenia si臋 seksualnym do艣wiadczeniem w przestrzeni j臋zyka, teorii i nauki poprzez zaproponowanie nowego medium: uciele艣nionego ponownie do艣wiadczenia, kt贸re umo偶liwia uchwycenie seksu jako przestrzeni nie dyskursu, lecz dzia艂ania. Sexinsitu tworzy platform臋 nie tylko do ekspresji, lecz tak偶e do wytwarzania wiedzy poprzez podejmowan膮 praktyk臋. [鈥
W obrazie wida膰 zaledwie kawa艂ek tego, co otwiera si臋 przed nami w wymiarze psychologicznym, spo艂ecznym, mi臋dzyludzkim. Wytwarzamy obraz, t臋 pojedyncz膮, unikatow膮 reprodukcj臋 seksualnego wspomnienia, kt贸ry w odr贸偶nieniu od prostoty, z kt贸r膮 zwykli艣my kojarzy膰 to, co 禄seksualne芦, jest nieczytelny, nieprzyswajalny jako fetysz. Zbyt abstrakcyjny z jednej strony i zbyt surowy z drugiej. Nagi i zas艂oni臋ty, explicite i niedopowiedziany. Cenzurowany wirtualnie i 禄niewinny芦 w sytuacji bezpo艣redniego kontaktu. Jest to odr臋bna forma zapisu, co艣 pomi臋dzy notatk膮, szkicem i sko艅czonym, monumentalnym dzie艂em. Odtworzenie tworzy i otwiera ca艂e uniwersum, a jednocze艣nie jego dokumentacja zaledwie rejestruje ten fakt, wyznaczaj膮c r贸偶nic臋 pomi臋dzy obrazem i 偶yciem.
W tym wymiarze pojedynczy akt odtworzenia jest te偶 manifestem. Namys艂em nad cielesno艣ci膮, cielesnym 艣ladem, odnotowaniem, 偶e zauwa偶am cia艂o i seksualno艣膰 jako element, kt贸ry 艂膮czy mnie ze 艣wiatem spo艂ecznym. Opowiadam si臋 po stronie dzia艂ania, szukania, s艂abo艣ci, po stronie eksperymentu, po stronie niewiadomej, po stronie 艣wiata zorientowanego na Ty.
Przedstawiaj膮c wycinek w艂asnego seksualnego 禄ja芦, walcz臋 o mo偶liwo艣膰 podmiotowego przedstawienia seksualno艣ci, a co za tym idzie 鈥� upodmiotowienia i emancypacji nas wszystkich, jako seksualnych, czuj膮cych istot鈥�.
(fragment rozprawy doktorskiej Martyny Miller Sexinsitu. Seks w teatrze 偶ycia codziennego)
Martyna Miller
Interdyscyplinarna artystka, re偶yserka i antropolo偶ka. Studiowa艂a w Warszawie i Sarajewie, tytu艂 doktora sztuk pi臋knych otrzyma艂a na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Wsp贸艂tw贸rczyni duet贸w Polanki oraz kolektywu TYNA. Od 2018 roku w Poznaniu wsp贸艂prowadzi projekt DOMIE, eksperymentalne przedsi臋wzi臋cie na pograniczu sztuki, architektury i nauk spo艂ecznych. W swoich projektach bada zwi膮zki pami臋ci i cia艂a. Poprzez wspomnienia i ich rekonstrukcje tworzy metody pracy z medialno艣ci膮 do艣wiadczenia. Interesuj膮 j膮 relacje mi臋dzy natur膮 i spo艂eczno艣ci膮 w procesach zdrowienia, produkcji i transformacji. Jej ostatnie projekty, takie jak Memory Carp, Intimacy of Waters czy Sexinsitu, poddaj膮 analizie indywidualne i kolektywne relacje z wod膮 i oceanem, wchodz膮c w przestrze艅 hydro-aktywizmu. Wykorzystuje wideo, performance, d藕wi臋k i inne. Jej prace to cz臋sto cykle, zbiory, gesty, fragmenty szerszych poszukiwa艅. Od 2016 roku rozwija projekt Sexinsitu oparty o prac臋 z solowymi odtworzeniami seksualnych do艣wiadcze艅 os贸b uczestnicz膮cych. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2014), laureatka Stypendium SIGMA (2013鈥�2015) oraz rezydencji TOKAS w Tokio (2020). Jej prace pokazywane by艂y m.in. w: Nowym Teatrze w Warszawie, Teatrze Powszechnym w Warszawie, Teatrze Dramatycznym w Warszawie, Teatrze Wsp贸艂czesnym we Wroc艂awiu, Sort/Hvid w Kopenhadze, Teatrze Nordkraft w Aalborg, Kampnagel w Hamburgu, Zach臋cie 鈥� Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Galerii Miejskiej Arsena艂 w Poznaniu, Gda艅skiej Galerii Miejskiej, BWA Wroc艂aw G艂贸wny, BWA Zielona G贸ra i wielu innych.