
Hemoglobina – białko, które zmieniło naukę
W trakcie wykładu prof. Derewenda przedstawił dwustuletnią historię badań nad hemoglobiną, podkreślając jej fundamentalne znaczenie dla rozwoju biochemii, fizyki molekularnej i krystalografii białek. Była ona pierwszym białkiem poddanym krystalizacji (1840), pierwszym, którego masę cząsteczkową oznaczono metodą ultrawirowania (1925), a także stała się punktem wyjścia do rewolucyjnych badań rentgenograficznych Maxa Perutza, które umożliwiły poznanie struktur białek i stworzenie teorii kooperatywności.
Hemoglobina była pierwszym białkiem, które było poddawane badaniom strukturalnym, wobec tego wszystkie obserwacje, których dokonano na bazie hemoglobiny niejako odnosiły się na wszystkie inne białka w organizmie ludzkim w przyrodzie. Dlatego było to tak bardzo ważne, tak przełomowe.
– podkreśla prof. Derewenda.
Profesor przypomniał również przełomowe osiągnięcie związane z UŁ: w 1976 roku dwóch młodych naukowców z Katedry Biofizyki – Andrzej M. Brzozowski i Zygmunt Derewenda – uzyskało unikalne kryształy semioxy-hemoglobiny ludzkiej. Odkrycie to, rozwijane pod kierunkiem profesorów Wandy Leyko i Romana Gondko oraz dzięki wsparciu prof. Mieczysława Grabowskiego, stało się podstawą serii publikacji w Nature i początkiem dwóch imponujących karier naukowych.

Historia kariery naukowej pisana przez pozytywne zbiegi okoliczności
Prof. Zygmunt Derewenda jest jednym z najbardziej cenionych na świecie polskich biologów strukturalnych. Pełni funkcję Distinguished Harrison Professor na University of Virginia (UVA) w Charlottesville w Stanach Zjednoczonych. Z Uniwersytetem Łódzkim związany jest od czasów studenckich – ukończył tu studia magisterskie w 1977 roku, obronił doktorat w 1980 roku, a w 2004 roku uzyskał habilitację.
W 1969 roku będąc na zakupach w sklepie zobaczyłem książkę „The double Helix”. Okazało się, że to są wspomnienia Jamesa Watsona, który był oczywiście współautorem struktury DNA i tak jak bardzo wiele osób z mojego pokolenia byłem zafascynowany tą historią. (…) Miałem ją w głowie przez 10 lat i nie zadawałem sobie sprawy z tego, że 10 lat później będę stał dokładnie w tym samym miejscu w Cambridge
– wspomina naukowiec.

W wykładzie podkreślał, że postęp w naukach biomolekularnych rodzi się na styku wielu dziedzin. Prof. Derewenda zwracał uwagę na kluczową rolę interdyscyplinarnej współpracy oraz ԻԴś, czyli naukowych odkryć dokonywanych przypadkiem, które często prowadzą do przełomów.
Zmieszaliśmy hemoglobinę i glikol i wlaliśmy to do probówek. Odstawiliśmy na stół i przyszliśmy dwa dni później, a tam były kryształy, niektóre z nich po kilka milimetrów i purpurowe, to jest oksyhemoglobina. Myśmy tego nie wiedzieli, a dokonaliśmy odkrycia, które późnej zostało opisane w literaturze
– opowiada o przełomowym odkryciu z 1976 roku prof. Derewenda.
Zostawić następców: jak BioLAB otworzył drogę nowym pokoleniom badaczy
W 2000 roku profesor zainicjował program staży naukowych w USA – BioLAB – dla polskich studentów studiów magisterskich, który umożliwił już ponad 600 młodym naukowcom zdobywanie doświadczenia w prestiżowych ośrodkach badawczych, w tym 40 osobom związanym z UŁ. O swojej motywacji do zainicjowania programu mówi tak:
Każdy naukowiec jest zarówno badaczem, jak i dydaktykiem (…) i musimy pozostawić po sobie kogoś kto będzie kontynuować (naszą pracę – przyp. autora). Myślę, że dla mnie bardzo ważnym elementem było to, że ludzie młodzi na świecie mają bardzo podobne predyspozycje, bardzo podobny potencjał. Akurat kiedy zaczynałem program młodzież w Polsce miała mniej możliwości do rozwoju niż młodzież, która udzieliła się w Stanach Zjednoczonych, Niemczech czy Wielkiej Brytanii. Pomyślałem, że gdyby tej młodzież dać szansę w innej uczelni to być może zobaczylibyśmy bardzo utalentowanych ludzi. I to się sprawdziło.
Redakcja: Kamila Knol-Michałowska (Centrum Promocji, Wydział Biologii i Ochrony Środowiska UŁ)
ܻę: Mateusz Kowalski (Centrum Promocji, Wydział Biologii i Ochrony Środowiska UŁ)