Doktor Honoris Causa: Prof. W艂adys艂aw Welfe
Prof. dr hab. W艂adys艂aw Welfe urodzi艂 si臋 20 maja 1927 w Kolbuszowej. Prac臋 naukowo-dydaktyczn膮 rozpocz膮艂 w 1948 r. Jako asystent-wolontariusz w Katedrze Statystyki Uniwersytetu 艁贸dzkiego. W 1949 r. uzyska艂 dyplom magistra ekonomii na Wydziale Prawno-Ekonomicznym U艁. Doktoryzowa艂 si臋 w Szkole G艂贸wnej Planowania i Statystyki w Warszawie (1961), w tej偶e uczelni w roku 1964 uzyska艂 stopie艅 naukowy doktora habilitowanego. W latach 1957-1958 by艂 dziekanem Wydzia艂u Handlu w Wy偶szej Szkole Ekonomicznej w 艁odzi, w kolejnej kadencji (1958-1960) zosta艂 dziekanem Wydzia艂u Handlowo-Towaroznawczego w tej uczelni. Kolejne stopnie kariery naukowej przechodzi艂 w U艁 - docent od 1964 r., profesor nadzwyczajny 1969 r., profesor zwyczajny od 1974 r., w latach 1965-1997 kierowa艂 Katedr膮, Zak艂adem Ekonometrii; w latach 1970-1997 sprawowa艂 funkcj臋 dyrektora Instytutu Ekonometrii i Statystyki U艁. Jest tw贸rc膮 kierunku ekonometrii, p贸藕niej nazwanego informatyk膮 i cybernetyk膮 ekonomiczn膮, na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym, kt贸rego by艂 prodziekanem (1965-1966) i dziekanem (1966-1969), a w latach 1972-1978 prorektorem U艁.
Pocz膮wszy od 1997 r. jest cz艂onkiem rzeczywistym zagranicznym Ukrai艅skiej Akademii Nauk, od 1998 r. cz艂onkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk; od 1972 r. cz艂onkiem Komitetu Statystyki i Ekonometrii PAN, w tym jego przewodnicz膮cym (1981-1984). Cz艂onek Komitetu Ekonomicznego i Komitetu Nagr贸d Pa艅stwowych PAN (1984-1991). Cz艂onek wielu rad naukowych, m.in. Naukowej Rady Statystycznej GUS i PAN (od 1970 r.). Cz艂onek rad redakcyjnych, m.in. 鈥濸rzegl膮du Statystycznego鈥�, kwartalnika 鈥濨adania Operacyjne i Decyzje鈥�, od 1991 r. redaktor naczelny 鈥濻tudi贸w Prawno-Ekonomicznych鈥�. Autor 26 monografii ksi膮偶kowych, redaktor i wsp贸艂redaktor 47 monografii i autor ponad 570 artyku艂贸w.
W wielow膮tkowej karierze naukowej, pocz膮tkowo zajmowa艂 si臋 r贸wnolegle problematyk膮 indeks贸w ekonomicznych (1966), zagadnieniami ilo艣ciowego opisu dzia艂alno艣ci handlu (1957) oraz rynku d贸br konsumpcyjnych; nast臋pnie prowadzi艂 zespo艂owe badania nad ekonometrycznymi modelami konsumpcji, koncypuj膮c modele wyra偶aj膮ce efekty demograficzne, socjalne - obok ekonomicznych (1978); opracowa艂 pierwsze w Polsce modele ekonometryczne rynk贸w niezr贸wnowa偶onych (1982). Wyniki prowadzonych bada艅 metodologicznych dotycz膮cych metod estymacji zawarte zosta艂y w dw贸ch monografiach (1977, 1982). Kolejnym obszarem dzia艂alno艣ci by艂y badania nad ekonometrycznymi modelami, zw艂aszcza gospodarki polskiej, obejmuj膮cych modele roczne (wielosektorowe) i ma艂e (minimodele).
Pod kierunkiem Prof. W艂adys艂awa Welfe, o艣rodek 艂贸dzki sta艂 si臋 wiod膮cym centrum makromodelowania nie tylko w Polsce ale i na 艣wiecie. Uznaniem tej pozycji by艂o zaproszenie w 1967 r. do uczestnictwa w mi臋dzynarodowym stowarzyszeniu PROJECT LINK, w ramach kt贸rego powsta艂 model gospodarki 艣wiatowej, 艂膮cz膮cy modele wyr贸偶nionych kraj贸w, w tym tak偶e model WS dla Polski. Model licz膮cy ponad 1000 r贸wna艅 by艂 modelem operacyjnym (1991, 1992), tzn. stanowi艂 podstaw臋 systematycznego opracowania analiz i prognoz rozwoju kraju o horyzoncie 5-letnim. Synteza wynik贸w otrzymanych do ko艅ca lat osiemdziesi膮tych zawarta zosta艂a w monografii pt. 鈥�Ekonometryczne modele gospodarki narodowej鈥� (1992), wyr贸偶nionej nagrod膮 im. F. Skarbka I Wydz. PAN.
W ostatnich latach prowadzi analizy scenariuszowe oparte na kolejnych wersjach d艂ugookresowego makroekonometrycznego modelu W8D-2002 gospodarki polskiej, kt贸ry liczy 200 r贸wna艅 i pozwala na generowanie nie tylko popytu finalnego i jego sk艂adnik贸w, ale tak偶e potencja艂u produkcyjnego oraz determinuj膮cych go czynnik贸w, umo偶liwia te偶 analiz臋 proces贸w inflacyjnych oraz przep艂yw贸w finansowych jak r贸wnie偶 napi臋膰 w makro-bilansach.
W ca艂okszta艂cie osi膮gni臋膰 tw贸rcy 艂贸dzkiej szko艂y ekonometrycznej (kt贸re awansowa艂y 艂贸dzki o艣rodek do grona najbardziej licz膮cych si臋 w Europie centr贸w bada艅 ekonimetryczno-statystycznych), poza wyj膮tkowo bogatym dorobkiem naukowym, nale偶y podkre艣li膰 jego znacz膮ce zas艂ugi w dziedzinie organizacji i rozwoju bada艅 naukowych szeroko rozumianej ekonometrii, przede wszystkim jako kierownika resortowych i centralnych program贸w bada艅 podstawowych, kt贸re odegra艂y pierwszorz臋dn膮 rol臋 w rozwoju tzw. 鈥瀗auk ilo艣ciowych鈥� i przyczyni艂y si臋 tak偶e do powstania metodologii i infrastruktury naukowo-badawczej. Kilkana艣cie o艣rodk贸w akademickich wyposa偶ono zar贸wno w wysokiej klasy mikrokomputery, jak i inne nowoczesne technologie. Doktor honoris causa Uniwersytetu w Uppsali, Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Uniwersytetu w Lyon II.