Dr Piotr 奥膮蝉辞飞蝉办颈 zajmuje si臋 badaniami z pogranicza filozofii literatury, historii literatury polskiej i historii idei. W dobie zmagania si臋 literaturoznawstwa (i ca艂ej humanistyki) z ekspansj膮 dyskurs贸w podwa偶aj膮cych jego status i鈥痵pecyfik臋, stara si臋 piel臋gnowa膰 obronne gesty wobec technokratycznej parametryzacji, w imi臋 umiej臋tno艣ci krytycznego namys艂u nad tekstami (kultury). Zdaniem Charlesa Taylora, celem nauk przyrodniczych jest poznanie, za艣 celem nauk humanistycznych 鈥� rozumienie. Poznanie zmierza do kontroli nad przedmiotem. Rozumienie nie uprzedmiotawia. Poznanie jest jednostronne, a rozumienie dialogiczne. Ka偶de rozumienie odbywa si臋 w pewnej wsp贸lnocie i ma okre艣lone granice: niemo偶liwe jest zdobycie ostatecznej i adekwatnej wiedzy w ramach rozumienia. Rozumienie pos艂uguje si臋 interpretacj膮. Praktyka badawcza 奥膮蝉辞飞蝉办颈ego zmierza do obrony interpretacji jako podej艣cia do cz艂owieka wobec dominuj膮cego modelu wyja艣niania pochodz膮cego z nauk przyrodniczych.
Temat pracy
鈥�<Boski wz贸r, kt贸ry w sobie nosz臋> 鈥� Autentyczno艣膰 i jej losy w polskiej. prozie wsp贸艂czesnej. Autorefleksja w tw贸rczo艣ci Marka Bie艅czyka, Doroty Mas艂owskiej, Andrzeja Stasiuka, Olgi Tokarczuk i Magdaleny Tulli鈥�.
Rozprawa doktorska Piotra 奥膮蝉辞飞蝉办颈ego dotyczy zagadnienia nieobecnego w refleksji nad polsk膮 literatur膮 wsp贸艂czesn膮. Autentyczno艣膰 nigdy dotychczas nie by艂a przedmiotem szerzej zakrojonego przedsi臋wzi臋cia badawczego w kontek艣cie literatury polskiej. Dysertacja analizuje autentyczno艣膰 jako idea艂 literacki, kt贸ry sta艂 si臋鈥痥ategori膮 偶ycia codziennego. Idea艂 ten wyra偶a si臋 w przekonaniu, 偶e istnieje jedna, 藕r贸d艂owa i鈥痯rawdziwa to偶samo艣膰 jednostki, kt贸rej zagra偶aj膮 odgrywane przez ni膮 spo艂eczne role. Dla swego istnienia potrzebuje antytetycznej nieautentyczno艣ci, kt贸r膮 konceptualnie podtrzymuje i zwalcza. W鈥痥ulturze autentyczno艣ci jednostka poch艂oni臋ta jest odkrywaniem swojego 鈥瀓a鈥�, wszelkie pozosta艂e aktywno艣ci s膮 nieautentyczne, a zatem warto艣ciowane negatywnie. To d膮偶enie nie zostaje zakwestionowane b膮d藕 poddane w w膮tpliwo艣膰. W kulturze autentyczno艣ci ro艣nie rola retrospekcji, nostalgii, traumy i terapii. Autor szuka wp艂ywu kultury autentyczno艣ci na tw贸rczo艣膰 prozatorsk膮 pi臋ciu polskich pisarzy wsp贸艂czesnych.
W najbli偶szym czasie autor zamierza zbada膰 okres nowo-orlea艅ski w tw贸rczo艣ci Zygmunta Haupta a tak偶e podda膰 analizie historyczny rozw贸j pi艣miennictwa na temat tw贸rczo艣ci wielkich tw贸rc贸w literatury polskiej XX wieku (Le艣miana, Gombrowicza, Schulza, Bia艂oszewskiego) w kontek艣cie przemian polskiej humanistyki w XX i鈥疿XI wieku.
Odwied藕 repozytorium U艁 i .
