Poczet Rektor贸w U艁

1945-1949

Prof. Tadeusz Kotarbi艅ski by艂 pierwszym rektorem Uniwersytetu 艁贸dzkiego. To jego wysi艂kom nowa uczelnia zawdzi臋cza艂a znacz膮c膮 pozycj臋, jak膮 po wojnie uda艂o si臋 jej uzyska膰. Nowy uniwersytet skupia艂 spore grono znacz膮cych badaczy, sta艂 si臋 te偶 miejscem studi贸w dla rzesz m艂odych ludzi, kt贸rzy po latach okupacji uzyskali szanse kszta艂cenia na poziomie wy偶szym.

Profesor by艂 zwolennikiem uniwersytetu liberalnego, w kt贸rym naczelnym has艂em bada艅 naukowych i prowadzenia wyk艂ad贸w jest 鈥瀢olno艣膰 i prawda鈥�. Jako opiekun i wychowawca m艂odzie偶y wsp贸艂pracowa艂 z m艂odzie偶膮 studenck膮 i jej organizacjami.

Profesor T. Kotarbi艅ski opublikowa艂 prawie 700 prac naukowych, w tym wiele niezwykle wa偶nych dla polskiej filozofii i humanistyki. W艣r贸d licznych jego publikacji na szczeg贸ln膮 uwag臋 zas艂uguje 鈥濼raktat o dobrej robocie鈥�.

1949鈥�1952

Prof. dr hab. J贸zef Cha艂asi艅ski 鈥� jeden z najwybitniejszych polskich socjolog贸w. Jego dorobek naukowy to kilkaset publikacji. By艂 cz艂onkiem licznych krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych. Wielokrotnie reprezentowa艂 nauk臋 polsk膮 na 艣wiatowych kongresach. Ju偶 w 1948 r. zosta艂 cz艂onkiem-korespondentem Polskiej Akademii Umiej臋tno艣ci, cz艂onkiem rzeczywistym PAN oraz cz艂onkiem Prezydium PAN. By艂 tak偶e cz艂onkiem Mi臋dzynarodowej Rady Nauk Spo艂ecznych i Prezydium Polskiego Komitetu ds. UNESCO.

Jako rektor chcia艂 realizowa膰 swoj膮 wizj臋鈥瀠spo艂ecznionego uniwersytetu鈥�. Niestety, decyzj膮贸wczesnych w艂adz ministerialnych U艁 mia艂 si臋 sta膰 uczelni膮 o charakterze wy艂膮cznie zawodowym. Zlikwidowano wszystkie kierunki humanistyczne, w tym tak wa偶ne dla prof. Cha艂asi艅skiego 鈥� socjologi臋 i filozofi臋.

1952鈥�1956

Profesor Jan Szczepa艅ski by艂 najm艂odszym rektorem w dziejach naszej Uczelni. W momencie obj臋cia funkcji mia艂 39 lat.
W czasie jego kadencji wzmocniono kadrowo Uniwersytet 艁贸dzki dzi臋ki w艂膮czeniu w jego struktury Pa艅stwowej Wy偶szej Szko艂y Pedagogicznej. Dzi臋ki temu wzros艂a te偶 liczba student贸w. W 1955 r. uzyska艂 zgod臋 na jedn膮 z najwa偶niejszych inwestycji, jak膮 by艂a budowa Biblioteki Uniwersyteckiej.

Profesor J. Szczepa艅ski by艂 uczonym o wysokiej pozycji naukowej w 艣wiecie. W latach 1966鈥�1970 jako przewodnicz膮cy kierowa艂 pracami Mi臋dzynarodowego Stowarzyszenia Socjologicznego, p贸藕niej zosta艂 honorowym cz艂onkiem tego stowarzyszenia. By艂 cz艂onkiem wielu zagranicznych korporacji naukowych. Og艂osi艂 drukiem ponad 1500 prac. W du偶ej cz臋艣ci s膮 to artyku艂y i przyczynki kierowane do szerokiego kr臋gu odbiorc贸w, w kt贸rych wypowiada艂 w艂asne s膮dy oraz przekazywa艂 osobiste przemy艣lenia na temat spraw wa偶nych dla polskiego spo艂ecze艅stwa.

1956鈥�1962

Profesor Adam Szpunar sprawowa艂 funkcj臋 Rektora U艁 przez dwie kadencje. W historii Uniwersytetu 艁贸dzkiego to czas odbudowy naszej Uczelni po kryzysowym okresie 1951鈥�1955. Rektor A. Szpunar potrafi艂, dzi臋ki zr臋cznym zabiegom w ministerstwie, ponownie uruchomi膰 zlikwidowane w latach pi臋膰dziesi膮tych kierunki humanistyczne. Zrealizowa艂 proces w艂膮czania do struktur U艁 Pa艅stwowej Wy偶szej Szko艂y Pedagogicznej oraz Wy偶szej Szko艂y Ekonomicznej. W okresie obu kadencji rektora wybudowano i oddano do u偶ytku nowoczesny gmach Biblioteki Uniwersyteckiej.

Rektorowi Adamowi Szpunarowi 艣rodowisko Uniwersytetu 艁贸dzkiego zawdzi臋cza wprowadzenie w Uczelni tradycyjnego ceremonia艂u akademickiego (togi oraz insygnia rektorskie i dzieka艅skie), jak r贸wnie偶 uroczystego 艣lubowania doktorskiego.

Prof. Adam Szpunar opublikowa艂 ponad 500 prac, w tym 23 monografie. Jego tw贸rczo艣膰 obejmuje w zasadzie wszystkie dziedziny prawa cywilnego. Poza aktywno艣ci膮 w 艣rodowisku naukowym, profesor bra艂 udzia艂 w pracach legislacyjnych Komisji Kodyfikacyjnej opracowuj膮cej Kodeks cywilny oraz w Komisji ds. Reformy Prawa Cywilnego.

1962鈥�1965

Profesor Stefan Hrabec by艂 pierwszym partyjnym rektorem U艁. Poza dzia艂alno艣ci膮 w PZPR aktywnie udziela艂 si臋 w Zwi膮zku Nauczycielstwa Polskiego jako przewodnicz膮cy Rady Zak艂adowej. Mimo przynale偶no艣ci do PZPR, jako rektor nie potrafi艂 uzyska膰 dla U艁 tak bardzo potrzebnych inwestycji.

Profesor S. Hrabec by艂 wybitnym j臋zykoznawc膮 oraz organizatorem i animatorem bada艅 naukowych. By艂 przewodnicz膮cym Zespo艂u Rzeczoznawc贸w Filologii Polskiej i S艂owia艅skiej, cz艂onkiem Prezydium S艂owianoznawstwa PAN, cz艂onkiem Komitetu J臋zykoznawstwa PAN.

1965鈥�1968

W czasie kadencji rektora J贸zefa Stanis艂awa Pi膮towskiego wybudowano na U艁 nowy gmach Wydzia艂u Biologii i Nauk o Ziemi, dobudowano jedno skrzyd艂o do budynku Wydzia艂u Ekonomiczno-Socjologicznego, a na osiedlu studenckim przy ul. Lumumby powsta艂y dwa kolejne akademiki. Uniwersytet rozwija艂 si臋 tak偶e dynamicznie pod wzgl臋dem kadrowym.

W pracy naukowej prof. J贸zef S. Pi膮towski interesowa艂 si臋 teori膮 i filozofi膮 prawa oraz zagadnieniami z zakresu historii prawa polskiego. Po uzyskaniu docentury zajmowa艂 si臋 zagadnieniami z zakresu prawa cywilnego.

1968

Prof. Witold Janowski zosta艂 mianowany p.o. rektora U艁 po odej艣ciu z uczelni rektora J. S. Pi膮towskiego. Funkcj臋 t臋 pe艂ni艂 od 10 kwietnia 1968 r. do 30 wrze艣nia 1968 r. Mimo otrzymanej na pocz膮tku wrze艣nia nominacji ze strony ministra H. Jab艂o艅skiego na stanowisko rektora U艁, z propozycji tej nie skorzysta艂.

Zainteresowania naukowe prof. W. Janowskiego obejmowa艂y g艂贸wnie zagadnienia ekstremalne geometrycznej teorii funkcji analitycznych. Utrzymywa艂 sta艂e kontakty z wybitnymi matematykami z zagranicy poprzez udzia艂 w konferencjach naukowych, na kt贸rych prezentowa艂 osi膮gni臋cia w艂asne oraz 艂贸dzkiej szko艂y funkcji analitycznych.

1968鈥�1969

Prof. Andrzej Nadolski otrzyma艂 nominacj臋 na rektora U艁 po rezygnacji z tej funkcji prof. Janowskiego w trudnym dla kraju 1968 r. Jednak po rocznej kadencji, ze wzgl臋du na trudn膮 sytuacj臋 polityczn膮, nie wyrazi艂 zgody na nominacj臋 na kadencj臋 1969鈥�1972.

Prof. Andrzej Nadolski studiowa艂 archeologi臋 i histori臋艣redniowiecza. By艂 wybitnym historykiem wojskowo艣ci. Dorobek publikacyjny profesora obejmuje ponad 200 pozycji, w tym oko艂o 20 artyku艂贸w opublikowanych za granic膮.

Prof. A. Nadolski by艂 te偶 znakomitym popularyzatorem historii i archeologii. Wsp贸艂pracowa艂 z Aleksandrem Fordem podczas pracy nad filmem 鈥濳rzy偶acy鈥� w latach 1958鈥�1960, b臋d膮c ekspertem od uzbrojenia. Uczestniczy艂 jako ekspert w pracach ekshumacyjnych polskich oficer贸w zamordowanych przez NKWD i pochowanych w okolicach Charkowa, gdzie zgin膮艂 jego ojciec p艂k Jerzy Nadolski.

1969鈥�1972

Profesor Zdzis艂aw Skwarczy艅ski zosta艂 mianowany na stanowisko rektora U艁 w kadencji 1969鈥�1972. By艂 to, po wydarzeniach 1968 r., trudny czas. Nale偶y jednak podkre艣li膰, 偶e rektor Z. Skwarczy艅ski umiej臋tnie kierowa艂 sprawami uczelni. W tym czasie doko艅czono budow臋 gmachu Instytutu Matematyki oraz budynku Technik Obrachunkowych na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym.
Rektor Z. Skwarczy艅ski uzyska艂 zgod臋 w艂adz miasta 艁odzi na przekazanie U艁 budynku przy al. Ko艣ciuszki 65. Nast膮pi艂o to nieco p贸藕niej, jednak warto pami臋ta膰, 偶e Wydzia艂 Filologiczny otrzyma艂 ten budynek w艂a艣nie dzi臋ki niemu.

Prace naukowe prof. Z. Skwarczy艅skiego obejmuj膮 rozleg艂e pole zainteresowa艅 od epoki o艣wiecenia po literatur臋 wsp贸艂czesn膮. By艂 cz艂onkiem Komitetu Nauk o Literaturze PAN oraz cz艂onkiem Rady Naukowej Instytutu Bada艅 Literackich PAN.

1972鈥�1975

Prof. Janusz G贸rski jako rektor U艁 odegra艂 wa偶n膮 rol臋 w historii uczelni. Pomys艂em prof. J. G贸rskiego by艂 tzw. uniwersytet otwarty, a wi臋c kszta艂cenie poza o艣rodkiem akademickim. Dzi臋ki tej inicjatywie powsta艂y punkty konsultacyjne w miastach regionu 艂贸dzkiego, gdzie kszta艂cono specjalist贸w w zakresie administracji, kierunk贸w ekonomicznych, jak r贸wnie偶 nauczycieli. W okresie jego kadencji pracownicy naukowi wielu wydzia艂贸w U艁 zaanga偶owali si臋 w badania zespo艂owe, tzw. resortowe, i centralnie stosowane. Wzros艂a aktywno艣膰 Uniwersytetu we wsp贸艂pracy mi臋dzynarodowej, nie tylko z uczelniami kraj贸w socjalistycznych, ale r贸wnie偶 z uczelniami zachodnimi.

W badaniach naukowych by艂 wybitnym specjalist膮 w zakresie historii Polski i powszechnej my艣li ekonomicznej. Zajmowa艂 si臋 r贸wnie偶 ekonomi膮 polityczn膮 socjalizmu i kapitalizmu, jak te偶 teori膮 wzrostu gospodarczego oraz polityk膮 gospodarcz膮. Jego dorobek naukowy liczy ponad 200 pozycji. Aktywnie dzia艂a艂 w r贸偶nych organizacjach naukowych, popularyzuj膮cych nauk臋 oraz zwi膮zanych z gospodark膮.

1975鈥�1981

W czasie obu kadencji rektora R. Skowro艅skiego Uczelnia rozwija艂a si臋 dynamicznie. Zwi臋kszona zosta艂a baza lokalowa, maj膮tek trwa艂y oraz aparatura naukowo-badawcza. Liczba student贸w wzros艂a do 19 tysi臋cy, a pracownik贸w do 4 tysi臋cy. Nast膮pi艂 dalszy rozw贸j wsp贸艂pracy mi臋dzynarodowej, w tym czasie podpisano ponad 20 um贸w o bezpo艣redniej wsp贸艂pracy i wymianie badaczy z uczelniami europejskimi oraz ameryka艅skimi. Przyk艂adem modelowym jest zawarta w 1978 r. umowa o bezpo艣redniej wsp贸艂pracy z niemieckim Uniwersytetem im. Justusa Liebiga w Giessen.

W czasie najd艂u偶szego w historii strajku studenckiego w styczniu i lutym 1981 r., Rektor wykaza艂 znakomity talent negocjatora, a jednocze艣nie opiekuna m艂odzie偶y studenckiej. Jak wspominaj膮 uczestnicy tego strajku: 鈥瀖imo 偶e siedzia艂 po stronie ministra G贸rskiego, to czuli艣my, 偶e jest z nami鈥�.

Profesor R. Skowro艅ski aktywnie dzia艂a艂 r贸wnie偶 poza U艁. Przez dwie kadencje by艂 cz艂onkiem Rady G艂贸wnej MSzWNiT, przewodniczy艂 Komisji Nauk 艢cis艂ych Ministerstwa Edukacji Narodowej. W czasie, kiedy by艂 rektorem, przewodniczy艂 Konferencji Rektor贸w Szk贸艂 Wy偶szych w 艁odzi. By艂 cz艂onkiem Komitetu Nauk Chemicznych PAN oraz cz艂onkiem Rady Naukowej Oddzia艂u PAN w 艁odzi.

1981鈥�1984

Rektor Jerzy Wr贸blewski kierowa艂 Uniwersytetem w czasach stanu wojennego. W dniach 14鈥�15 grudnia 1981 r. niezwykle energicznie zabiega艂 u w艂adz politycznych i administracyjnych 艁odzi o 艂agodne potraktowanie student贸w strajkuj膮cych na Wydziale Prawa i Administracji.

Profesor J. Wr贸blewski bra艂 czynny udzia艂 w pracach instytucji pa艅stwowych. By艂 m.in. s臋dzi膮 Trybuna艂u Stanu, ekspertem sejmowej Komisji Prac Ustawodawczych, cz艂onkiem Komisji Kodyfikacyjnej ds. Ustawy o szko艂ach wy偶szych. W 1987 r. otrzyma艂 ze strony Rady Pa艅stwa PRL propozycj臋 wyboru na pierwszego rzecznika praw obywatelskich, jednak po d艂u偶szym wahaniu jej nie przyj膮艂.

Profesor J. Wr贸blewski pozostawi艂 ogromny dorobek naukowy si臋gaj膮cy ponad 800 publikacji, w tym ponad 100 w j臋zykach obcych. Jego zainteresowania naukowe koncentrowa艂y si臋 wok贸艂 metodologii i filozofii prawoznawstwa, teorii wyk艂adni i stosowania prawa, wsp贸艂czesnych doktryn polityczno-prawnych. Profesor J. Wr贸blewski aktywnie uczestniczy艂 w pracach licznych instytut贸w i komitet贸w PAN. Dzia艂a艂 w wielu towarzystwach naukowych, krajowych i zagranicznych.

1984鈥�1990

Prof. Leszek Wojtczak by艂 dwukrotnie wybierany na rektora U艁 r. Mimo 偶e by艂y to lata ju偶 po okresie stanu wojennego, to jednak naciski polityczne na 艣rodowisko uniwersyteckie ci膮gle trwa艂y. Rektor L. Wojtczak potrafi艂 zdecydowanie przeciwstawi膰 si臋 pr贸bom wp艂ywania na wewn臋trzne sprawy U艁. W trudnych momentach popiera艂 student贸w domagaj膮cych si臋 zmian politycznych (w 1988 r.) i tu偶 przed wyborami czerwcowymi w 1989 r.

W 1989 r. rektorzy uniwersytet贸w w Polsce powierzyli prof. Leszkowi Wojtczakowi przewodnictwo reaktywowanej Konferencji Rektor贸w Uniwersytet贸w Polskich.

Podczas obu jego kadencji jednym z priorytet贸w by艂o rozszerzanie wsp贸艂pracy mi臋dzynarodowej. Dzi臋ki wsparciu rektora L. Wojtczaka powsta艂 na U艁 O艣rodek Bada艅 Europejskich.

Badania naukowe prof. L. Wojtczaka obejmuj膮 m.in. zagadnienia statystycznej teorii atomu i jej zastosowa艅 do teorii elektrochemicznej granicy faz i funkcjonalnego opisu b艂on biologicznych. Wsp贸艂pracowa艂 z licznymi o艣rodkami zagranicznymi. Recenzowa艂 ponad 200 prac doktorskich i habilitacyjnych oraz wniosk贸w profesorskich w Polsce, we Francji i w Czechach.

1990鈥�1996

Kolegium Elektor贸w Uniwersytetu 艁贸dzkiego wybra艂o prof. M. Sewery艅skiego na stanowisko rektora Uczelni dwukrotnie na kadencj臋 1990-1993 oraz na kadencj臋 1993鈥�1996. Jako rektor U艁 odegra艂 znacz膮c膮 rol臋 w przekszta艂ceniach struktury uczelni po zmianach ustrojowych lat 1989鈥�1990. W okresie obu kadencji by艂 wybierany na stanowisko przewodnicz膮cego Konferencji Rektor贸w Uniwersytet贸w Polskich. W tym czasie by艂 r贸wnie偶 przewodnicz膮cym Konferencji Rektor贸w Pa艅stwowych Uczelni w 艁odzi. By艂 r贸wnie偶 przewodnicz膮cym rz膮dowej Komisji Reformy Prawa Pracy, cz艂onkiem Rady Legislacyjnej przy Premierze RP, cz艂onkiem Papieskiej Rady ds. 艢wieckich, Konsulem Honorowym Francji w 艁odzi. W rz膮dach premiera K. Marcinkiewicza i premiera J. Kaczy艅skiego by艂 ministrem edukacji narodowej oraz ministrem nauki i szkolnictwa wy偶szego.

Profesor M. Sewery艅ski od lat prowadzi o偶ywion膮 dzia艂alno艣膰 naukowo-dydaktyczn膮 za granic膮. Wielokrotnie by艂 referentem generalnym na europejskich i 艣wiatowych kongresach prawa pracy i zabezpieczenia spo艂ecznego oraz prawa por贸wnawczego. Jest cz艂onkiem wielu zagranicznych towarzystw naukowych, w tym: International Society for Labour and Social Security Law z siedzib膮 w Genewie, kt贸ra jest najwa偶niejszym mi臋dzynarodowym stowarzyszeniem prawa pracy i zabezpieczenia spo艂ecznego.

1996鈥�2002

Prof. Stanis艂aw Liszewski kierowa艂 Uniwersytetem 艁贸dzkim przez dwie kadencje. By艂 to czas dynamicznego rozwoju Uczelni. Wybudowano i wyremontowano wtedy oko艂o trzydziestu budynk贸w dydaktycznych, administracyjnych i akademik贸w na potrzeby uniwersyteckiej spo艂eczno艣ci. Has艂o wyborcze rektora S. Liszewskiego 鈥瀊udowa Uniwersytetu 艁贸dzkiego鈥� by艂o znakomicie realizowane. W tym czasie, ze wzgl臋du na rosn膮ce zainteresowanie m艂odzie偶y z regionu 艂贸dzkiego studiami, utworzono Fili臋 U艁 w Tomaszowie Mazowieckim oraz kilka o艣rodk贸w zamiejscowych. Uniwersytet 艁贸dzki rozwija艂 si臋 bardzo dynamicznie zar贸wno w sferze bada艅 naukowych, dydaktyki, jak i materialnej. Umo偶liwi艂o to zaj臋cie przez nasz膮 Uczelni臋 wysokiej pozycji w艣r贸d polskich uniwersytet贸w. W okresie obu kadencji rektor S. Liszewski by艂 wybierany na przewodnicz膮cego Konferencji Rektor贸w Pa艅stwowych Uczelni w 艁odzi.

Zainteresowania naukowe prof. S. Liszewskiego koncentrowa艂y si臋 wok贸艂 problematyki zwi膮zanej z geografi膮 transportu, geografi膮 miast i geografi膮 turyzmu. Profesor S. Liszewski uczestniczy艂 aktywnie w pracach towarzystw i organizacji naukowych.

2002鈥�2008

Prof. Wies艂aw Pu艣 b臋d膮c rektorem kontynuowa艂 proces 鈥瀊udowania uniwersytetu鈥�. Powsta艂y w tym czasie d艂ugo oczekiwany gmach w ramach rozbudowy Biblioteki U艁 oraz nowoczesny budynek Wydzia艂u Prawa i Administracji, przeprowadzono generalne remonty wielu obiekt贸w dydaktycznych i akademik贸w.

Wcze艣niej, jako prorektor ds nauczania w kadencji rektora Liszewskiego, wprowadzi艂 w U艁 obowi膮zkow膮 ocen臋 kadry nauczaj膮cej przez student贸w. Bra艂 aktywny udzia艂 w tworzeniu i dzia艂alno艣ci Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej, kt贸r膮 powo艂a艂a Konferencja Rektor贸w Uniwersytet贸w Polskich w 1998 r. By艂 jednym z inicjator贸w wy艂膮czenia katedr pedagogiki i psychologii z Wydzia艂u Filozoficzno-Historycznego i powo艂ania nowego Wydzia艂u Nauk o Wychowaniu.

Zainteresowania naukowe W. Pusia skupia艂y si臋 wok贸艂 problematyki historii miast przemys艂owych oraz kszta艂towania si臋 aglomeracji miejsko-przemys艂owych. Zajmowa艂 si臋 r贸wnie偶 problematyk膮 dziej贸w 呕yd贸w 艂贸dzkich, ze szczeg贸lnym uwzgl臋dnieniem ich roli w 偶yciu gospodarczym. By艂 recenzentem m.in. 15 doktorat贸w, 10 habilitacji oraz dziewi臋ciokrotnie recenzowa艂 dorobek naukowy w procedurze nadawania tytu艂u profesora. By艂 r贸wnie偶 superrecenzentem Centralnej Komisji do Spraw Tytu艂贸w i Stopni Naukowych.

2008鈥�2016

Prof. W艂odzimierz Nykiel jako rektor dokona艂 g艂臋bokiej reformy finansowej Uczelni poprzez decentralizacj臋, dzi臋ki czemu U艁 pozostaje w dobrej kondycji ekonomicznej. Kontynuowa艂 proces rozbudowy i modernizacji Uczelni.

W latach 2008 i 2012 dwukrotnie wybrano go na przewodnicz膮cego Konferencji Rektor贸w 艁贸dzkich Uczelni Publicznych. W 2012 r. zosta艂 wiceprzewodnicz膮cym Konferencji Rektor贸w Uniwersytet贸w Polskich.
Zainteresowania naukowe prof. W. Nykiela koncentruj膮 si臋 wok贸艂 problem贸w prawa podatkowego i prawa bud偶etowego. Jest za艂o偶ycielem i kierownikiem Centrum Dokumentacji i Studi贸w Podatkowych, kt贸re dysponuje najbogatsz膮 bibliotek膮 podatkow膮 w Europie 艢rodkowej i Wschodniej. Jest to jedyna tego rodzaju plac贸wka naukowa w Polsce, wsp贸艂pracuj膮ca z czo艂owymi o艣rodkami zagranicznymi.

Profesor W. Nykiel jest cz艂onkiem wielu towarzystw naukowych krajowych i mi臋dzynarodowych. Nale偶y m.in. do Europejskiego Stowarzyszenia Profesor贸w Prawa oraz Mi臋dzynarodowego Stowarzyszenia Podatkowego. By艂 te偶 cz艂onkiem Rady Konsultacyjnej Mi臋dzynarodowego Biura Dokumentacji Podatkowej (IBFD) w Amsterdamie.

Profesor W. Nykiel pe艂ni艂 wa偶ne funkcje publiczne, m.in. by艂 konsultantem Mi臋dzynarodowego Stowarzyszenia Zarz膮d贸w Miast w Waszyngtonie, cz艂onkiem Rady do Spraw Reform Ustrojowych Pa艅stwa przy Premierze, s臋dzi膮 Trybuna艂u Stanu, cz艂onkiem Rady Spo艂eczno-Gospodarczej i Spo艂ecznej Rady Skarbowo艣ci przy Ministrze Finans贸w.

2016鈥�2020

Prof. Antoni R贸偶alski by艂 jedynym kandydatem na stanowisko rektora w kadencji 2016-2020. W tym czasie Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wy偶szego rozpocz臋艂o wdra偶anie kompleksowej reformy systemu szkolnictwa wy偶szego. Nowa ustawa Prawo o szkolnictwie wy偶szym i nauce wymusi艂a znacz膮ce zmiany w dotychczasowych zasadach organizacyjnych uczelni i ich finasowaniu.

W obu kadencjach rektora W. Nykiela pe艂ni艂 funkcj臋 prorektora U艁 ds. nauki, a w latach 2014鈥�2016 dodatkowo r贸wnie偶 obowi膮zki prorektora ds. studenckich i toku studi贸w.

Zainteresowania naukowe prof. A. R贸偶alskiego obejmuj膮 zagadnienia dotycz膮ce mikrobiologii, immunochemii i immunobiologii bakterii. Prof. R贸偶alski by艂 przewodnicz膮cym Rady Naukowej Centrum Biologii Medycznej PAN w 艁odzi, wiceprzewodnicz膮cym Komitetu Mikrobiologii PAN. Obecnie, od 2016 r., jest cz艂onkiem Komitetu Biologii Molekularnej Kom贸rki PAN. Wsp贸艂dzia艂a艂 w staraniach polskich mikrobiolog贸w o uznanie przez Centraln膮 Komisj臋 ds. Stopni i Tytu艂贸w mikrobiologii za samodzieln膮 dyscyplin臋 w naukach biologicznych. Zabiega艂 wraz z innymi o uzyskanie przez Wydzia艂 Biologii i Ochrony 艢rodowiska U艁 uprawnie艅 do nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego w zakresie dyscypliny mikrobiologia.

Do roku 2020 by艂 recenzentem 49 rozpraw doktorskich, 17 habilitacji oraz 13 wniosk贸w o tytu艂 profesora, ocenia艂 r贸wnie偶 jeden wniosek o stanowisko profesora zwyczajnego. Dorobek naukowy obejmuje autorstwo i wsp贸艂autorstwo 148 oryginalnych prac do艣wiadczalnych, 37 artyku艂贸w przegl膮dowych, 105 komunikat贸w na konferencjach i sympozjach naukowych mi臋dzynarodowych, 137 komunikat贸w na konferencjach krajowych oraz 36 innych opracowa艅.

2020鈥�2024

Prof. El偶bieta 呕膮dzi艅ska jest zwi膮zana z Uniwersytetem 艁贸dzkim od 25 lat. W tym czasie przesz艂a wszystkie stopnie kariery naukowej, od pracownika naukowo-technicznego do profesora.

Jest absolwentk膮 Wydzia艂u Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu 艁贸dzkiego. Dyplom magistra biologii otrzyma艂a w 1990 roku. W 1999 roku uzyska艂a stopie艅 doktora nauk biologicznych, a w 2005 roku stopie艅 doktora habilitowanego nauk biologicznych. W 2014 roku Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nada艂 jej tytu艂 profesora nauk biologicznych.

W latach 2005-2008 pe艂ni艂a funkcj臋 Prodziekana Wydzia艂u Biologii i Ochrony 艢rodowiska. Od 2008 do 2016 roku pe艂ni艂a funkcj臋 Dziekana tego Wydzia艂u, w kadencji 2016-2020 by艂a Prorektorem ds. nauki U艁. Od 2020 do 2024 roku pe艂ni艂a funkcj臋 Rektora U艁.

By艂a zast臋pc膮 przewodnicz膮cego Komitetu Biologii Organizmalnej PAN w kadencji 2020-2023, cz艂onkiem Komisji Antropologii Polskiej Akademii Umiej臋tno艣ci; w kadencji 2020-2024 by艂a Przewodnicz膮c膮 Komisji ds. Nauki Konferencji Rektor贸w Akademickich Szk贸艂 Polskich (KRASP). Od 2014 roku jest honorowym wizytuj膮cym pracownikiem naukowym Uniwersytetu w Adelajdzie w Australii (Honorary Visiting Research Fellow School of Medical Sciences University of Adelaide). W 2008 roku by艂a laureatk膮 programu NOVUM realizowanego przez Fundacj臋 na rzecz Nauki Polskiej.

Jej g艂贸wne kierunki badawcze to: biologia ludzkich populacji wsp贸艂czesnych i historycznych, wyznaczniki stresu populacyjnego (wska藕nik wt贸rnej proporcji p艂ci, asymetria fluktuuj膮ca, zaburzenia proporcji wagowo-wzrostowych), odontologia.

W czym mo偶emy Ci pom贸c?